Inhaalsslag 4: 16 tot 27 mei

donderdag 16 mei 

De afgelopen dagen, terwijl ik foto's sorteerde en werkte, is het enorm slecht weer geweest: de regen viel met bakken uit de hemel. Hierdoor nemen de berichten over wateroverlast en 'flom'(overstroming) hand over hand toe. Als ik vanmiddag na mijn werk bij een huisje in Seljord ga kijken, is dit niet anders.

 

Niet alleen is het bij het huis slecht weer, de kolkende rivier overstemt het vrachtverkeer op de nabijgelegen E 134 met gemak. Prachtig... op de weg terug naar Bø besluit ik de stroompjes en watervalletjes te tellen die ik tegenkom; bij een totaal van 75(!) stokt het... Ook op de Liagrendvegen spuit het water uit alle gaten en tel ik 29 waterstroompjes, bij mijn oprit tel ik zelfs nog een bonus van 21 'uitspattingen'... Ik besluit direct na thuiskomst om een wandeling langs de watervallen 'in mijn achtertuin' te maken, begeleid door de inmiddels doorbrekende zon. Dit blijkt een schot in de roos, want de watervallen in mijn achtertuin, welke zich normaal manifesteren als stroompjes, storten zich als volwassen, bruisende watervallen van de berg; een genot om dit te zien!!!

 

 

 

 

 

 

 

Links een van de vijf watervallen die zich achter mijn huis hebben ontwikkeld...

 

 

 

 

vrijdag 17 mei: Nationale feestdag/ Grunnlovsdag

Het weer van de afgelopen dagen wierp voor de Noren zijn schaduw vooruit, maar geheel tegen de verwachting in speelt de Nationale feestdag, gekoppeld aan het ontstaan van de Noorse grondwet(grunnlov) in 1814, zich af in een stralend zonlicht. De optocht van de school, begeleidt door het plaatselijke korps, wordt door veel kinderen en hun ouders bijgewoond, allen in nationale klederdracht(bunad). Het trekt de nodige bekijks, en ook in het centrum van Bø zijn de nodige activiteiten gepland.

 

Natuurlijk bekijk ik het geheel van afstand, met de reserve van de nuchtere kaaskop wellicht, maar stiekem ben ik een beetje jaloers. Niet zozeer op het nationalistische gevoel wat zich bij deze dag manifesteert, maar vooral vanwege het feit dat een dag als deze het historisch besef van de jeugd, maar ook van ouderen vergroot, want wees nu eerlijk, welke Nederlander weet wanneer de Nederlandse Grondwet is geschreven en door wie? Terug in Akkerhaugen zie ik op televisie een toename van overstromingen in Noorwegen; in het Gudbrandsdal raakt een man voor de tweede keer in iets meer dan twee jaar zijn huis kwijt...

donderdag 23 mei

Bijna een week later blijkt het mooie weer van de Grunnlovsdag geen blijvertje te zijn geweest; de grindwegen zijn in erbarmelijke staat, zo ook de Liagrendveg... Was op weg naar huis het gat in de weg nog gemakkelijk berijdbaar, vandaag blijkt het gat een schier onneembare hindernis; de gemeentewerkers hebben in al hun wijsheid besloten om de weg in de gehele breedte uit te graven en weer vol te gooien. Men ging hierin voorbij aan het feit dat er nog goede, harde stukken in de weg zaten(foto links) en vervingen alles door zacht materiaal. Gevolg: je raadt het al, een flinke bui en het grootste deel spoelt weg(foto rechts). Desondanks besluit ik het er maar op te wagen ik slaag er in zonder problemen de hindernis te nemen.

de weg langs het
meer is
onbegaanbaar

Vervolgens werp ik me weer op de foto's; ik heb de sortering klaar en ben inmiddels bezig de juiste selectie bij de juiste tekst te voegen. Dit gaat als een tierelier, tot ik er rond vrijdag middernacht achter kom dat ik de foto's abusievelijk bij een onvolledig document heb gevoegd... Met de pest in mijn lijf begin ik overnieuw; ik vergewis me echter wel goed van tevoren dat ik nu wel het goede document bewerk! Rond 4 uur in de ochtend stop ik met mijn eerste herstelwerkzaamheden... Uiteindelijk zal dit de gehele volgende dag voortduren, tot -wederom- het nachtelijk uur. Als ik klaar ben, wijst de klok 04.47 aan op 26 mei. Nog even het geheel op USB zetten en dan morgen maar op weg naar Nederland; er is een verbouwing die op mij ligt te wachten...

Plotseling, nu ik alle werk even achter mij kan laten, lijk ik plotseling weer open te staan voor de natuur en neem ik ineens waar, dat het voorjaar, de zomer zo je wilt, heeft toegeslagen en de natuur in een lichtgroene deken hult...


 


 

Inhaalslag 3: 1 tot 15 mei

woensdag 1 mei

Op mijn reis terug naar Noorwegen -een paar afspraken met aannemers rijker- word ik vergezeld door Jildou en Tim, die ook wel weer even een blik op Noorwegen willen werpen. Het gemak van het bezoek is dat, nu ik veel moet werken, het eten gewoon klaar staat als ik thuis kom en ook de muffins bij de koffie zijn een gewenste aanwinst.

 

Ik krijg het voor elkaar om een dienst te ruilen, waardoor we vrijdags een toertje naar Dalen plannen; het blijkt qua weerskwaliteit de slechtste dag om dit te plannen, maar het plezier is er niet minder om. De tocht voert zich langs een geplande waterval, die zich teleurstellend ingehouden manifesteert, daar de vorst en koude het smeltwater nog niet in al zijn glorie wensen vrij te geven...

 

Dit wordt later op de dag volledig goed gemaakt door het plotseling verschijnen van twee elanden, welke we zelfs nog vast weten te leggen op de digitale plaat. Als we terug rijden, knapt langzaam het weer op en rijden we terug naar een sneeuwvrij Akkerhaugen.

De elanden bij Dalen(leuk, Dalen is een anagram van eland) maken zich vlot uit de voeten als we naderbij komen, als later onderweg de zon doorbreekt is het uitzicht over een meer(op weg naar Seljord) is prachtig...

 

zondag 12 mei

Nadat ik afgelopen maandag Jildou en Tim weer op het vliegveld heb afgezet, ben ik -een paar werkdagen daargelaten- dag in dag uit aan het werk geweest met mijn boek. In eerste instantie was de planning om dit tekstueel voor 1 mei klaar te hebben, maar daar ben ik -ondanks regelmatige inspanningen van 12-15 uur per dag- niet in geslaagd. Ik heb echter nog wel wat speling en 12 mei ligt het manuscript klaar voor controle... Nu nog de foto's sorteren en het pdf maken... Inmiddels heb ik helaas wat afschrijvingen binnen van uitgeverijen; NDC, Van Dorp en Boekscout.nl geven hiervoor alle een andere reden. Ik heb nog een paar ijzers in het vuur, maar wellicht geef ik De Verspringer, zoals mijn boek gaat heten, uit in eigen beheer. De dagen die volgen heb ik dienst, maar ben ik tevens vele uren bezig met een sortering van de duizenden foto's, welke ik de afgelopen jaren heb gemaakt. Het is geen sinecure...

Later in de week zie ik in de tuin een aantal vogelpaartjes, waarvan deze goudvinkjes(no: dompap) er wel het meest uitspringen... Ook vliegt er weer eens een koolmees(no: kjøttmeis) mijn huis binnen. Gelukkig heb ik het nerveuze, bange beestje vlot te pakken en kiest hij weer het vrije luchtruim....

 

 

 

Inhaalslag 2: April

woensdag 3 april
Na een handvol heerlijke dagen is Corrie vandaag weer vertrokken, terug naar de Lage Landen, de leegte welke ze dezer dagen moeiteloos opvulde weer in alle hevigheid achterlatend... Gelukkig leert de ervaring van het afgelopen jaar me dat dit een sleets gevoel is en zich laat opvullen met de nodige activiteiten. 

Ik start hiermee onmiddellijk mee en besluit de door Jaap bewaarde douchecabine op te halen welke ons bij de verbouwing zeer van pas zal komen. Hij blijkt maar net in mijn auto te passen, al kan het zijn dat wij inderhaast de auto niet al te goed inpakken... Eenmaal terug in Akkerhaugen blijkt dat ik nog niet omhoog kan door de gladheid; deze noopt mij de cabine langer dan gepland in de auto te houden. Slechts enkele dagen later kan ik de cabine naar boven brengen, al moet hiervoor de auto wel onderaan de oprit blijven staan....

dinsdag 9 april
Als ik me zondag realiseer dat ik al veel te laat ben met het aanvragen van een nieuw paspoort; het is al verlopen en ik heb 'm binnen drie weken(zijnde de standaard aanvraagtijd) al weer nodig! Ik maak dezelfde dag via internet een afspraak bij Nederlandse ambassade in Oslo... Op het moment dat ik de bevestiging binnen krijg(via de mail) en daaraan gekoppeld de nodige informatie realiseer ik me, dat ik de afspraak meteen weer ongedaan kan maken daar ik niet in het bezit ben van een bewijs van inschrijving van het bevolkingsregister...
De dag daarop ga ik hier direct mee aan de slag; het blijkt echter niet via de gemeente te gaan(zoals ik in Nederland ben gewend), maar via het in Bø gesitueerde skattekontor. Bij mijn volgends planpoging die middag blijkt de sofware van de ambassade aanvankelijk niet te werken, echter 's avonds slaag ik in mijn queeste. Hierdoor vertrek ik vandaag om 9 uur naar de Nederlandse ambassade in Oslo(waar ik zowaar voor de gehele dag parkeerontheffingkrijg),
daar aangekomen loop ik naar 'Japan foto' voor pasfoto's, welke geheel volgens de Nederlandse normen een pasfoto van mijn alweer iets meer uitgedijde hoofd gemaakt wordt... zonder bril zowaar!
Teruggekomen hoef ik niet op 'mijn' tijd te wachten, ik kan gezien de rust van het moment zo door. Ik heb daardoor tijd over, dus even rondlopen over nabijgelegen Slottspark(bij het koninklijk paleis) en vervolgens weer in de auto en op naar mijn werk, waar ik tegen verwachting mooi op tijd aankom.


Ik ben in de Noorse natuur de nodige kuddes tegengekomen, al dan niet vergezeld van een eventuele herder; dat ik hier midden in Oslo ook een vergelijkbare kudde tegenkom verrast mij in positieve mate... Het veelkleurige vee volgt en gehoorzaamt trouwens goed...
Overigens blijkt het prachtige hoofdstedelijke weer niet slechts positief op mijn persoonlijke gemoed, ook een voor mij rijdende Zweed lijkt hier op Jochem Myjeriaanse wijze van uit zijn dak te gaan...






dinsdag 16 april
Een week geleden heb ik bij de Ambassade gevraagd of mijn paspoort binnen twee weken geleverd kan worden gezien mijn reisje aan het einde van de maand; er werd me toen verteld dat dit wel zou lukken... Vrijdag jongstleden bleek de dame van de ambassade haar woord meer dan gestand te doen: al op de twaalfde(vrijdag) had ik een mail binnen, dat mijn paspoort op de ambassade klaar lag. Vandaag heb ik dit dan dus maar even opgepikt...
Nu ben ik dan de trotse bezitter van een paspoort uitgegeven door de ambassadeur van... Berlijn...??!!
Terug van mij pas-tur leg ik mij te bedde om de volgende ochtend verrast over een sneeuwlandschap te kijken. Desondanks blijkt de winter het langzaam op t geven...

dinsdag 30 april
Nadat ik de komende weken fors met mijn boek ben bezig geweest ben ik afgelopen vrijdag weer aangekomen in Nederland; ik heb van te voren de nodige afspraken gemaakt en handelingen gepland die moeten leiden tot een soepele verbouwing in juni... Ik realiseer me dinsdag 's avonds voor het NOS journaal, dat goed gelukt is en ik er tevens vandaag uitstekend in ben geslaagd niets mee te krijgen van de kroning; al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik de afgelopen tijd veel te veel heb meegekregen van het foutenfestival op muziek, dat het Nederlandse volk haar koning aanbiedt... Morgen weer naar het Noorse thuisland...

Inhaalslag 1: Maart 2013

donderdag 7 maart
Vandaag ben ik eigenlijk vrij, maar er staat tevens een verplichte møte gepland. Omdat deze om 13.30 uur begint -en ik niet heel vroeg uit bed kom- merk ik dat ik al snel op deze dag met dit tijdstip bezig ben. Ik ben me bewust van op tijd douchen, op tijd eten, dus vanaf 12 uur ben ik eigenlijk bezig met het vertrek. Mijn hele vrije dag is daardoor naar zijn grootje... Ik besluit uiteindelijk niet te gaan, en me te wijden aan het lezen van een boek. Uiteraard heb ik nog wel even (af)gebeld...

maandag 11 maart

Ik heb vandaag een vroege dienst; deze wordt iets vervroegd afgebroken door mijn examen voor de cursus legemiddelhåndtering(omgaan met voorgeschreven medicatie). Iedereen die uit hoofde van zijn of haar functie met medicijnen omgaat en hiervoor niet volgens Noorse regels is opgeleid, moet deze cursus halen. Ik heb een tijdje geleden twee cursusmiddagen bijgewoond met het gevoel 'wat doe ik hier', het examen echter is van geheel andere orde. Meer het gevoel van 'wat vragen ze nu?' Het blijkt dat de examenvragen in het geheel niet de inhoud van de cursus weerspiegelen -of misschien is het andersom- waardoor ik na afloop -ondanks 25 jaar ervaring- sterk twijfel of ik de cursus wel heb gehaald. En met mij nog verscheidene kandidaten... Uitslag volgt...

dinsdag 12 maart 

Net als gisteren heb ik vandaag een extra dienst; het is enorm rustig op het werk. Dat, en het gegeven dat het prachtig weer is, doet me besluiten om vroeg naar huis te gaan... Tegen twee uur zit ik met een boek en een bak koffie op de veranda, in de zon. Overigens verbaast het me hogelijk, dat er nog steeds ijs in het meer ligt. Het vreemde is, dat in december en januari, in de koude periode van enkele weken tussen -15 en -20 graden, er in het geheel geen ijs in het meer lag. Toen het begon op te warmen kwam het ijs... maar misschien was toen pas het water voldoende afgekoeld, of de stroming afgenomen... wie zal het zeggen. Zeker is, dat het heerlijk zit, zo op de veranda.

woensdag 13 maart
En dan heb je het er net over, dat het zulk lekker weer is, raakt de temperatuur een dag later in een vrije val! Ik meet vandaag -21 Celsius op de buitenthermometer! Volgens de autochtone collegae(al schijnt autochtoon in Nederland als tegenhanger van het woord allochtoon al net zo'n besmet woord te zijn als negerzoen) is dit echter normaal, een duiding dat het voorjaar er inderdaad aankomt nu. De laatste stuiptrekking van de winter zogezegd...

Ach, mij zit het niet in de weg. Die laatste stuipen nemen niet weg dat de buurman in actie moet komen met wat extra hout, ik verwacht niet het met mijn laatste twee zakjes te redden; gelukkig komt hij vrij vlot met een nieuwe voorraad.



maandag 18 maart
Heerlijk... een aantal dagen vrij geweest, en het is nog niet ten einde... Maar alsof de duvel er mee speelde; vrijdag, op mijn eerste vrije dag, was het direct waardeloos weer. Gelukkig knapte dit zaterdag op en brak de zon door. Niet dat ik nu zoveel weg ben geweest, want ik ben vooral bezig met het boek, en dit kost de nodige tijd. Natuurlijk neem ik de tijd tussendoor om even rustig te eten en aanverwante zaken, en dat kan dan wel weer op het terras, terwijl ook een bijna dagelijkse wandeling naar de brievenbus(zo'n 1,4 kilometer) op de rol staat. Dat is het voordeel van een proefabonnement op de Aftenposten; je wilt geen oud nieuws, dus het 'loopje' heeft een extra functie, een stimulus waarvan ik moet erkennen dat ik deze nodig heb... Maar het leeuwendeel der activiteiten is schrijven en redigeren. Ik heb mezelf als deadline gesteld, dat het boek in juni gedrukt moet worden...

dinsdag 19 maart
Na het werk -ik had vroege dienst- heb ik via Facebook wederom contact gehad met Lucia, een Nederlandse vrouw die met haar man Hugo in Lunde woont... Vlakbij dus. Ik heb een paar dagen geleden contact met haar gehad over skiën/langlaufen, tijdens dit contact hebben we besloten iets nader kennis te maken... Ze moeten wel weten wat voor Fries vlees ze in de kuip hebben nietwaar? Toen bleek dat zij(Lucia en Hugo) -op het moment dat ik even op de koffie wilde komen- bij een huis in Sagamoen gingen kijken(er was een visning=bezichtiging), nodigde Lucia me spontaan uit om mee te gaan en daarna te komen eten... Een dag later, na het werk en de bezichtiging, zat ik dus zomaar bij een aantal landgenoten(in de meest dubbele zin) aan bij de nasi-maaltijd. Uitermate gezellig en daarbij heerlijk smakelijk... we waren het er overigens snel over eens dat het huisje te hokkerig was...

dinsdag 26 maart
Na een week van veel werken en schrijven, met daarnaast nog een aantal administratieve zaken zoals het schrijven van een brief aan het NOKUT(dit is een instantie die zich ook bezig houdt met het erkennen van diploma's, niet beroepsspecifiek maar meer in algemene zin), haal ik vandaag Corrie van Gardermoen... Tijdens het verblijf met Corrie overheerst de zon en lopen de terrastemperaturen flink op. Het bevestigt maar weer eens dat mijn veranda heerlijk in de luwte ligt...
Uiteraard staat het verblijf met Corrie in het teken van genieten van het weer, wandelen en toeren(langs een huisje bijvoorbeeld). Genieten, ook samen, blijkt niet zo moeilijk in dit prachtige land. Ik laat het boek dezer dagen ook even voor wat het is... Grotendeels althans.

Het spijt me zo...

Sorry. Mijn excuses. Unnskyld. Beklager. Sorry, hjer, it spyt my. I'm so sorry. Mes excuses. Ich bitte Sie um Unschuld. Scusi, per favore.

Niets gaat mij te ver om mij tegenover jullie, mijn trouwe volgers en lezers, te verontschuldigen aangaande de lange periode dat Derksen op mijn blog het beeld en de letteren vervuilde... Het is dan ook niet meer of minder dan schier onvergeeflijk, ook al heb ik er uiteraard mijn redenen voor gehad. Redenen, oorzaken, wat koop je ervoor als lezer? Niets, ik ben het me maar al te zeer bewust...

Wat zou ik ook alweer schrijven...?

Ik ben de afgelopen maanden erg intensief met een aantal zaken bezig geweest die ik helaas moest prioriteren. Het schrijven van een boek over mijn emigratie kostte mij maanden, en ook de daaropvolgende verbouwing heeft er diep ingehakt. Ik prijs mij rijk dat een aantal volgers de leemte van de blog heeft opgevuld met het aanschaffen en lezen van mijn boek De Verspringer, maar nogmaals, het zijn slechts redenen, oorzaken...
Wellicht hebben jullie je afgevraagd of ik misschien opzettelijk de blog wilde laten doodbloeden; dit is geenszins het geval! De komende week zal ik een inspanning doen om via een inhaalslag jullie een update van mijn recente verleden te geven, waarbij de belangrijkste gebeurtenissen van een maand worden gelardeerd met enkele mooie plaatjes. Daardoor wordt het originele concept van mijn blog enigszins losgelaten en maak ik een overzicht per maand. Na de update zal ik met frisse moed -nadat ik een eerste door mijzelf en de tijd opgeworpen drempel heb overwonnen- wederom verhalen over mijn Noorse wel en wee...
Ik zie jullie weer spoedig op deze plaats....

Column: Derksen &... Johan Derksen

Mijn eerste 'kennismaking' met Johan Derksen was als jonge fan op de Cambuurtribune, waar de heer Derksen zijn niet al te overdreven voetbalkwaliteiten met volle overgave tentoonspreidde. Met andere woorden, hij was een zodanig beperkte en harde voetballer, dat ik toen al vond dat hij niet bij Cambuur zou moeten spelen. Toen zijn contract niet langer werd verlengd, was ik een tevreden jongmens.

Nadat Derksen als redacteur van Voetbal International een beetje naam maakte, maakte hij tevens duidelijk dat hij deze mening in principe met mij deelde; hij uitte dit echter door in elk verslag over Cambuur een vooral negatieve mening te poneren. Inmiddels is het duidelijk dat Derksen zich op deze wijze een weg naar boven heeft geschopt, zoals hij dit vroeger op het voetbalveld etaleerde. Het afzeiken en afserveren van voetballers is inmiddels -op televisie zowaar- het handelsmerk van deze geboren azijnpisser geworden; het baart me onrust dat dit zo populair is onder het grote publiek, maar dat terzijde...

Deze pose van de door zichzelf verklaarde voetbalexpert, die zich tweewekelijks op een uitermate pedante en irritante wijze presenteert in een niet nader te noemen televisieprogramma, blijkt inmiddels niet meer dan een lege, holle huls te zijn. Het vervelende is dat Derksen door het succes van het programma steeds de bevestiging krijgt, dat wat hij zegt ook waar is. Ergo: hij gelooft in zijn eigen wanstaltigheid. Uiteindelijk is dit een enigszins infantiele reactie; als je een kind veel op dezelfde wijze bevestigd zal ook bij het kind een bepaald gedrag ontstaan... Zo ook bij Derksen.

Johan Derksen, die prat gat op zijn jarenlange 'journalistieke' ervaring, heeft in een format op dezelfde zender een praatprogramma gekregen, waarin hij grootheden van het Nederlandse voetbal een uur lang vragen mag stellen. Ongetwijfeld heeft hij zijn ervaring als redacteur van VI gebruikt om de ego's van de voetbalcoaches op zodanige wijze te strelen dat zij bij hem in het programma kwamen; als er iets is waarvoor men in het voetbalwereldje gevoelig is, dan is het dat...

Kort geleden besloot ik naar een van deze vraaggesprekken te kijken  -dat met Verbeek- en me zo een oordeel te vormen. Ik zag een kritiekloos vraaggesprek, waarin Derksen zijn absolute onkunde met verve etaleerde; het gesprek -dat eigenlijk het eerste beste kroeggesprek na een biertje of zes nimmer oversteeg- werd door de openheid van Verbeek nog een beetje overeind gehouden, maar had gezien de beperkte toegevoegde waarde van Derksen met gemak schriftelijk afgedaan kunnen worden. De pedante betweter, die een dag later wegliep uit het televisieprogramma omdat er aan zijn woorden werd getwijfeld(hoe kan dat ook?), wist geen moment het interview te dragen en reed met open ogen in een door eenden open gehouden wak.

Of ik nog eens ga kijken? Absoluut niet..

 

(In mijn columns beschrijf ik de Nederlandse maatschappij vanuit mijn persoonlijk oogpunt; dit zal met regelmaat worden doorvlochten met een Noors perspectief...)

Nederlandtrip

Ik vertrek mooi op tijd van huis, want ik heb me voorgenomen om nog even te buurten bij Jaap in Nordby voor ik definitief afreis naar het vliegveld. Achteraf wellicht niet de beste beslissing, want op de weg naar het vliegveld loopt de vertraging bij elke op- c.q. afrit loopt met rasse schreden op, waardoor ik al snel op het meest ongunstige reisschema zit. Gelukkig haal ik dat op het vliegveld met rasse schreden in...
Ik parkeer de auto onder dak, in de langdurig parkeermogelijkheid bij Gardermoen Airport Hotel. De ervaring van openluchtparkeren, de vorige keer bij Dalen, in het achterhoofd heeft me toch wat voorzichtiger gemaakt. Ik zie dat de shuttlebus naar het vliegveld vlak voor mijn neus wegrijdt, maar slaag erin deze een fractie later alsnog aan te houden, waardoor ik in alle rust naar het vliegveld kan. Als ik na twee uur mijn geliefde weer in de armen sluit is alle reistrubbel vergeten... 

Verjaardagsschoenen...

In de week die volgt heb ik de nodige activiteiten; enerzijds dingen die gelieerd zijn aan het vieren van mijn verjaardag, waarbij bezoek van de kinderen op zondag, maar achteraf ook op andere dagen, en van de ouwetjes(beider moeder) centraal staat; anderzijds ben ik voor mijn boek op zoek naar een drukker, en heb ik de nodige offertes opgevraagd. Nu maar afwachten. In de loop van de week krijg ik onverwacht een verlate verjaardagsmail van zoon Jelle...
Het belangrijkste deze week is uiteraard -zoals eigenlijk altijd- het ontspannen samenzijn. We gaan even uit eten, gaan naar de film en genieten gewoon samen. Nu is dit nooit een probleem geweest; toch merk ik een verandering, onze relatie lijkt stabieler. Op voorhand heb ik toch wel de nodige angst gehad voor het effect dat de emigratie op onze relatie zou hebben, maar ik moet constateren dat er uiteindelijk alleen maar groei is geweest.. Mooi man.

vrijdag 1 maart 
Tijdens mijn terugreis naar huis -na aankomst op Gardermoen zo om een uur of half twaalf 's avonds- lijkt alles eerst wel vrij rimpelloos te gaan; uiteindelijk blijkt dit toch weer even anders! Nadat de shuttlebus me naar de parkeerplaats heeft gebracht, start de auto niet... Waar heb ik dit eerder meegemaakt! Nu is de accu zelfs geheel 'dood', zo lijkt het. Navraag bij het hotel leert me dat zij op dit soort situaties voorbereid zijn en in het bezig zijn van een jumpstarter! In no time heb ik de auto weer aan de praat.
Met slechts een kwartier vertraging, zo rond kwart voor vier, kom ik in Akkerhaugen aan. De nacht omhult in alle duisternis mijn wandeling van de auto naar huis. Toch gebruik ik mijn lamp niet... ik geniet van het donker, de iets oplichtende sneeuw en de volle sterrenhemel.
Het weekeinde dat volgt, kom ik door concentratiegebrek amper aan schrijven toe en vermaak ik mezelf met met lezen, wandelen en schaatsen kijken...

woensdag 6 maart
Mijn eerste twee werkdagen zitten er weer op, ik probeer me in mijn vrije dagen extra op het boek te storten, niet in de laatste plaats omdat dit naar vermoeden de komende week ook niets wordt... Tevens orden ik de foto's die ik wil gebruiken enigszins. De eerste selectie liep in de duizenden foto's, dus dit moet drastisch verminderd haha.
De dooi is de laatste dagen -althans overdag- flink ingetreden. Dit heeft als voordeel dat er hier en daar wat kale(lees sneeuw- en ijsvrije) plekken in het pad ontstaan, helaas vriezen andere plaatsen even hard weer op in de avond waardoor de begaanbaarheid met name 's nachts behoorlijk minder is.

Onder de ijsvloer op de veranda ontstaan
ook holtes--- 

Het gevolg van deze afwisseling tussen dooi en vorst heeft een voor mijzelf sentimenteel gevolg; daar er holtes onder de ijsvloer op het pad ontstaan ontstaan er 'luchtbellen'. Op het moment dat je op deze luchtbellen gaat staat knapt het ijs met een knal: Bomijs! Bomijs is een sensatie die menig Nederlands jochie als jeugdsensatie kent(of moet ik zeggen kende?), het was dat witte ijs aan de kant van de sloot of -in mijn geval- het ondergelopen land aan de Julianalaan. De gebouwen die nu gezamenlijk het Friesland College vormen, maar ook de Antillenflat en de Curacaostraat waren er nog niet... een groot deel van het Nijlan was braakliggende terrein. Hier zette ik mijn eerste schaatsstreken en werden de nodige andersoortige streken uitgehaald... 
De week die volgt werk ik een paar dagen extra; dit heeft tot gevolg dat ik 's avonds niet verder kom dan de bank, tot een bepaalde creatieve productie blijk ik deze week niet in staat...

Sneeuwbuiven boven de Lifjell bij Bø, gezien vanachter mijn computer...

Een veelomvattend besluit...

zondag 3 februari
Nadat ik me de laatste dagen -met name gisteren- zo goed mogelijk heb proberen voor te bereiden(dit bleek echter niet een open deur, daar ik slechts een paar criteria had waarvan ik niet goed wist hoe deze beoordeeld zouden worden) ben ik gisteren afgereisd naar Oslo voor het mondelinge examen van de Bergenstest. Overigens kon ik de test ook in het dichterbij gelegen Sandefjord doen, echter dit kon alleen op een werkdag...
De busreis vanaf Notodden, waar ik de de auto bij de COOP Prix parkeerde, bleek lekker ontspannen en ik kwam al lezend en uitkijkend ruim op tijd in Oslo aan. Uiteindelijk bleek deze extra tijd geen overbodige luxe, ik moest enigszins zoeken om de juiste locatie, waar ik overigens ruim op tijd aanwezig was voor mijn twintig minuten durende test. Nadat ik iets over mijzelf had verteld, moest ik een thema kiezen. Aan de hand van dit thema(innvandrer i Norge) moest ik eerst iets vertellen over foto's, daarna iets over mijn visie op het thema en daarna volgde een korte discussie hierover, waarbij ik mijn visie moest beargumenteren... Achteraf kwam ik hier niet met een goed gevoel vandaan, ik vond niet dat ik goed uit de verf was gekomen. Het gebrek aan gedegen voorbereiding gaf me het gevoel tekort gekomen te zijn; over drie weken weet ik hier meer over. Tijdens de 3,5 uur durende terugreis(verbazend genoeg duurde deze even lang als de heenreis) heb ik dit maar van me afgezet en heb me wederom op mijn boek geworpen...

Vandaag heb ik naast een lange wandeling(wat is lang, een kilometer of vier) me maar weer eens geworpen op mijn blog; deze verwaarloos ik de laatste tijd enorm, ik lijk veel andere zaken te prioriteren...

vrijdag 14 februari
Ik geloof niet, dat ik eerder een zo grote sprong in de tijd heb gemaakt op deze blog. Dit heeft niet te maken met onwil, maar vooral met een besluit dat ik tien dagen geleden heb genomen: Ik ga -en daar ben ik inmiddels mee begonnen- de emigratie in boekvorm uitgeven! Zo, dat is gezegd, ik kan niet meer terug...
Dit heeft tot gevolg dat mijn Noorse belevenissen zich beperken tot werken(ik heb van de laatste elf dagen negen gewerkt), slapen en... schrijven. Met dat laatste ben ik 4-8 uur per dag bezig, en nog gaat het niet snel genoeg... Als ik volgende week in Nederland ben, ga ik eens uitzoeken wat dit kan gaan kosten...
Het meest opzienbarende in het dagelijks leven is, dat er van de ene op de andere dag een nieuw huis bij mij aan de weg is neergezet. De fundering lag al, waarna nu het prefab huis is afgeleverd en in elkaar is gezet... Overigens wordt er nog altijd flink doorgebouwd in Bø: Het ziekenhuis wordt behoorlijk uitgebreid, en ondanks de temperaturen(-10 tot -20) gaat de bouw gewoon door.Ter vergelijking: In Nederland wordt er al vorstverlet(al dan niet frauderend) aangevraagd bij een gevoelstemperatuur van -6... Watjes!
Toen ik 's avonds mijn mail opende bleek een vrees, welke ik al eerder op de blog uiting gaf, gegrond te zijn; ik ben niet geslaagd voor mijn Bergenstest. Ook leuk, er staat in het geheel geen argument in, alleen de woorden 'Ikke bestatt'... Volgende keer beter voorbereiden dus!
 
dinsdag 19 februari
Nadat ik heb genoten van een uitgebreid S-weekeinde(schrijven, slapen en schaatsen kijken) -en dat kon ook, omdat  het weer koud en donker was-  stond ook de afgelopen twee dagen weer het werk op het programma. De late dienst van vandaag stond in het teken van een weersomslag; in het weekeinde constateerde ik nog verbaasd, dat het meer dicht lag(dit was voor het eerst, en dat terwijl de temperaturen veel milder waren dan een tijd geleden, nu -5 tot -10, voorheen -20). Nu echter bleek de zon een zodanig dooieffect te hebben, dat de buitenthermometer +18 Celsius aangaf... Verbaasd ben ik op de veranda gaan zitten koffie drinken en eten...
Tijdens mijn late dienst echter liepen tegen de duisternis de temperaturen al snel tegen het vriespunt en rond vijf uur was alles weer aan het opvriezen. Dit had tijdens mijn thuisreis tot gevolg, dat de Liagrendvegen een totale metamorfose had ondergaan die het Vikingschip in Hamar niet zou misstaan en was veranderd in een prachtige ijsvloer. Tijdens een van de beklimmingen strandde ik dan ook, en de poging om achteruit te rijden mondde uit in dwars op de weg staan(als ik er niet langs kan dan niemand haha). Door een behulpzame buurvrouw(die ook zo rond 23.00 uur van haar werk kwam) werd een nabijgelegen boer gebeld en deze heeft me -nadat we de auto eerst aan de kat hadden geschoven- naar boven gesleept met de trekker, waarna ik mijn weg kon vervolgen. Voor alle zekerheid maar bij de brievenbus geparkeerd en de laatste anderhalve kilometer naar huis gelopen...
De volgende ochtend bleek overal weer goed gestrooid, dat hielp...