Winterbanden horen bij sneeuw

donderdag 6 oktober
Ik kan niet helemaal beweren dat deze donderdag zich in absolute stilte wentelde, maar veel scheelde het niet. Omdat het mijn eerste vrije ochtend was, begon de dag met even lekker uitslapen; iets waar ik overigens best goed in ben! Daarna koffie, en terwijl ik op de bank zat in de ochtendzon even gelezen... heerlijk. 

Doordat ik een man aan het werk zag in de schuur besloot ik zelf maar weer eens aan de slag te gaan met het sorteren van brandhout. Helge heeft een grote stapel oud hout in de schuur liggen, en daar bevindt zich nog best wel aardig wat bruikbaar en brandbaar hout tussen. Dus aan het werk met drie sorteerbulten: de brandstapel(buiten, rommel dus), aanmaakhout(klein) en bruikbaar hout(van grote blokken tot klein bruikbaar hout). Wat fikt, dat fikt...

Ook 's middags op het werk bleek de stilte oorverdovend; geen bewoners, geen collega's, alleen ik met mezelf. Gelukkig had ik het nodige te doen, zoals aan de slag met een voorbeeldsite voor het werk(overigens tijdelijk te zien onder http://fekjaertunet-overgangsboliger.jouwweb.nl/), maar op sommige momenten is de stilte confronterend aanwezig. Dan ben ik blij dat ik 's avonds even kan skypen met Corrie... 

vrijdag 7 oktober

Vandaag dus een lunsjmøte met Bjørg. De nodige zaken naar tevredenheid aan de orde gebracht, tevens met haar gesproken over de website... Nu bleek dat de 400 kronen eigenlijk geen probleem zijn en de website wel gemaakt kan worden... jammer dat ik 'm net uit de lucht heb gehaald, moet ik weer overnieuw. Gelukkig heb ik de proefsite als voorbeeld. Ik zal voor het gebruik van de site wel even een rutinebeskrivelse(protocol) maken, daar zijn ze hier gek op.

Na de møte op weg gegaan naar Leira, om bij Valdres Bilberging te kijken naar winterbanden, dit was een aanrader van Jaap(die eigenlijk hier weer Jacob heet maar dat gaat me niet zo gemakkelijk af). Uiteindelijk pakt dit verrassend goed uit: Er wordt me het aanbod gedaan om een handboek, behorende bij een sleeptruck welke in Nederland is aangeschaft, vanuit het Nederlands naar het Noors te vertalen voor een aanzienlijke korting op mijn vinterdekk(winterbanden). En die kosten hier nogal wat...

We spreken af dat ik komende weekeinde een aantal voorbeeldpagina's zal maken. Is hij daar tevreden over, dan gaan we maandag verdere afspraken maken.

zaterdag 8 oktober

Gisteravond dacht ik er goed aan te doen de wekker niet te zetten... lekker uitslapen! Vanochtend... nee ik moet zeggen vandaag is het de vraag of ik hier goed aan heb gedaan. Half één mijn nest uit, zelfs te laat voor de ochtendzon in de huiskamer. Dus de hele dag achter de feiten aan lopen. Hoewel, gewoon wat schrappen en je bent er weer... Dus stofzuigen en afstoffen kan later wel.

Wederom hout gesorteerd; je ziet het haast nog niet, maar inmiddels wel twee kuub in de berging gelegd. Het is trouwens koud in huis, al wordt dit wel wat beter als de haard in de huiskamer aan gaat. In de tv-kamer daarentegen is het lekker warm en behaaglijk. Alleen staat de computer waarop ik vertaal in de huiskamer...

zondag 9 oktober

Vandaag niet buiten geweest omdat het absoluut herfstweer is: regen en harde wind(net als vorige week zondag overigens). Dus naast eten, koffie en een filmpje eigenlijk alleen aan het vertalen geweest. Met Corrie samen aan het flexwerken geweest; ik trof haar toevallig even op skype, terwijl ze aan het werk was met haar beheersplan voor IVN en ik worstelde met mijn vertaling. Het is net of je in dezelfde ruimte zit te werken... Zo nu en dan zeg je wat, je hoort elkaars geluiden, reageert soms op elkaar; een apart sfeertje, het voelt heel eigen.

Ondertussen vordert de vertaling gestaag en heb ik aan het einde van de dag 11 pagina's klaar. Het gaat niet zo snel, maar ik wil het ook graag goed doen.

maandag 10 oktober

Vanochtend weer vroeg op, na een slechte nacht.. kon nooit in slaap komen.

 

Tijdens mijn vertrek uit Begnadalen was de wereld gewoon groen; echter terwijl ik Bagn naderde nam ik al een paar licht met sneeuw bepoederde akkers waar en voorbij Bagn was de sneeuw zelfs prominent aanwezig. Ook de auto's hadden een flinke sneeuwmuts... Om een uur of negen was ik in Leira, waar de supermarkt nog niet open bleek(althans de goede niet) waardoor ik maar direct naar Valdres Bilberging(lees Viking, de Noorse Theo Faber) ben doorgereden. op wat grammaticale fouten na, die me werden gegeven, was eigenaar Geir tevreden over de inhoud van de vertaalde pagina's.

Uiteindelijk zijn we er op uitgekomen dat ik de banden gratis krijg voor de vertaling, en hij even voor me op zoek gaat naar tweedehands velgen(nieuw zat er niet aan). Toch een besparing van 600 euro... Morgen worden ze er omgezet...
Daarna direct doorgereden naar het werk, waar om half twaalf een møte bij de VKV op de rol stond over 'mijn' bewoners. De VKV is de lokale arbeidstrainer en werkt samen met het NAV.

Het wordt een lange werkdag(want ik werk tot negen uur vanavond door), maar wel leuk, want er komt een nieuwe bewoonster, die ik een beetje wegwijs moet maken... Overigens trof ik ook op de Hedaalse toppen al sneeuw aan.

Uitzicht over het Hedal met sneeuw op de achterste toppen... walgelijk dat ik hier moet leven!

Vanmiddag ook even contact gehad met Marcel de Fouw van Falkom(truckproducent). Hij zal proberen mij de tekst van het handboek in Word toe te zenden... beter. Daarnaast worden me wellicht ook de foto's en afbeeldingen toegemaild. Dat zou het allemaal wel wat makkelijker maken...

Net begonnen... en voorbij is de herfst alweer!

zaterdag 1 oktober

herfstkleuren op weg naar mijn werk...

Een dag als vandaag geeft me op meerdere manieren een gevoel van een nieuwe start; een herstart zo je wilt. Niet alleen is het de eerste dag van de maand, het is ook de eerste dag na een verschrikkelijke week.. Het weer is uitstekend, en de mooie herfstkleuren worden hier nog extra door benadrukt. Daarnaast start vandaag mijn nieuwe contract; formeel nog wel op tijdelijke basis maar dit bleek gisteren, bij de douane, in mijn voordeel te werken. Door dit tijdelijke contract immers hoef ik niet de auto met onmiddellijke ingang te importeren, een kostenpost van bijna 9000 euro... Dus dat tijdelijke houden we erin!
Verder sprak ik vandaag voor het eerst alleen met de nieuwe bewoners; daardoor lijkt het alsof mijn werk nu echt is begonnen. Het blijkt een leuke groep te zijn, waarvan ik al een paar kende, maar ook onderling lijken ze goed op elkaar te reageren. Belangrijk natuurlijk, omdat ze wel een tijdlang elkaars  directe sociale kader zullen zijn...
Uiteraard is met de ontspanning ook weer het genieten begonnen, van de prachtige herfst, omzoomd door heerlijk nazomerweer. Nu pas zie ik dat de gouden bergen, welke mij zijn beloofd, naast mijn huis staan!
's Avonds heb ik in toenemende mate last van mijn buik; wat ik ook doe het lijkt niet te stoppen. Uiteindelijk neem ik wat pijnstillers en mijn medicijnen en ga bedwaarts. Ik probeer een paar keer over te geven, maar het blijkt dat ik daar geen ster in ben...

zondag 2 oktober
Dit was zo'n dag die je het liefst zo snel mogelijk vergeet; blijkbaar was de gifbeker nog niet helemaal leeg.
Vannacht pas om een uur of vijf, half zes in slaap gevallen, nadat ik uiteindelijk een onrembare kotsbui heb gehad. Het was alsof mijn lijf explodeerde, een enorme druk op mijn slapen tijdens projectielbraken, maar daarna wel de opluchting.
Rond een uur of half twaalf ontwaakte ik in een regenachtige, miezerige dag met een absoluut gevoel van lamlendigheid.
De dag kroop langzaam aan me voorbij tijdens het lezen van een boek en een paar oude Donald Ducks... altijd leuk. Maar vroeg weer onder de wol...

maandag 3 oktober
De dag start nog met een lichte regen, maar als snel breekt de zon door. Ik voel me weer helemaal op en top, al wordt dit in de loop van de dag overschaduwd door wederom buikpijn... het voelt echter beduidend anders(ik zal niet zeggen beter) en ik concludeer dat ik tengevolge van mijn nachtelijk avontuur, spierpijn in mijn abdomen heb. Het gevolg is dat ik niet moet hoesten of lachen, maar me verder eigenlijk uitstekend voel. Niet lachen dus...
Sprak ik eergisteren nog over de prachtige herfst, vandaag lijkt het erop alsof deze 'overnight' voorbij is. Als ik op mijn werk van het uitzicht geniet, valt het me op dat ik welhaast geen gele boom meer in mijn blikveld vang; slechts een enkele gele berk siert het verder weer zo groene landschap. Jammer, want ik vond het een mooi gezicht, dat felgele contrasterend met het groen van de naaldbomen.

dinsdag 4 oktober
Een vermoeiende dierendag achter de rug... Maar dit had niets met dieren van doen. Om een uur of negen begonnen met een møtedag, vergaderen over en met onze toekomstige bewoner(althans drie van hen). Buiten het feit dat dit leuk is, is het tevens enorm vermoeiend, de hele dag alleen maar Noors spreken. Ik raak er trouwens wel wat meer aan gewend.
Na de møtedag hadden ik samen met collega's een etentje gepland bij mij thuis ter afsluiting van de deelname van Christina aan ons team; omdat ik door de møte eerder naar huis kon maar even wat voorbereidingen gedaan, zodat we snel konden aanschuiven.
Ook al zaten we met twee Nederlanders(Christina is ook Nederlandse) en twe Noren aan tafel, de voertaal bleef Noors; blijkt dat de Noren helemaal geen Nederlands beheersen!!! Dus weer vermoeiend, maar wel veldig koselig...


woensdag 5 oktober
De herfst verdwijnt langzaam, en Koning Winter sluipt naderbij... Vanochtend moest ik voor de eerste keer dit jaar krabben; de nachtvorst had een dun vlies over mijn auto gelegd; overigens was dit met spoed te verwijderen dus veel vertraging leverde dit niet op... Het maakte me overigens wel bewust van het feit dat ik met spoed aan winterbanden moet gaan denken; en het bij denken alleen niet laten! Ik hoor overigens van meerdere kanten ook meerdere verhalen over het type wat ik zou moeten kiezen...

kleine spikes steken
uit het profiel

Profiel is opgedeeld
in kleine profieltjes
voor meer grip

In Noorwegen zijn twee typen winterbanden: De piggdekk(met kleine spikes) en piggfri dekk(goed zo, zonder spikes). De één vertelt me dat spikes zo handig zijn als je elke dag bergop moet zoals ik, de ander roept dat hij nog nooit piggdekks heeft gebruikt... Beide komen ze dan met argumenten die uitermate redelijk lijken te zijn. Dus de twijfel blijft; qua kosten maakt het niet veel uit! Voor 500 euro heb je beregoede winterbanden(Nokian en Continental, beide top getest), nog es 500 euro en je hebt er ook nog velgen bij. 'Slechts' 1000 euri dus. Pfff...
Nog maar ff nadenken dus.
Nog even met een voorbeeldsite van het werk bezig geweest... Moest de stekker uit de vorige trekken omdat er overleg gevoerd moest worden over de kosten. Dat duurde te lang. Jammer, het ging maar om NOK 400(€ 50) op jaarbasis. Deze week maar even de proefsite laten zien... als ik gesprek heb met Bjørg, mijn bazin.

De rug gerecht... en en kleine overwinning

woensdag 28 september
De nacht is niet heel bjusterbaerlik verlopen, maar dat is logisch; desondanks ws ik mooi op tijd op mijn werk. Ik heb me bezig gehouden met wat administratie en leeswerk tot Anny kwam; daarna samen bezig geweest met de voorbereiding van de hutten op hun nieuwe bewoners. Schoonmaken dus. Overigens blijkt er nog een nieuwe bewoner te komen, we staan dus binnenkort op vier!
Daarnaast me ook weer flink verbaasd: de kat komt, dat is door Fekjær beslist...

De gele avondzon kleurt het landschap

Vreemd, want Fekjærtunet -zo is mij verteld- valt organisatorisch on der de gemeente en niet onder Fekjær(al doet de naam anders vermoeden). Eén en ander maakt me wel duidelijk dat ik behoefte heb aan duidelijkheid omtrent onder meer de verdeling van de verantwoordelijkheden binnen het samenwerkingsverband van Sør-Aurdal kommune(mijn baas), Fekjær Psykiatriske Senter en NAV/VKV. ik merk dat ik het op zijn zachtst gezegd vervelend vind als er zorginhoudelijke zaken van de Tunet zonder onze inbreng worden afgehamerd... een overdenking van onze kant, met argumenten voor en tegen, wordt weggewuifd met het argument dat het al besloten is. Jammer, maar helaas.

De gele tinten van de berken contrasteren prachtig met het groen van het het naaldbos...

Op weg naar huis geniet ik als vanouds van de herfstkleuren en het mooie weer, ik heb het gevoel dat het land me weer een beetje omarmt... Opvallend is vandaag de harde wind, die niet gepaard gaat met kou, maar zwoel aanvoelt. 

donderdag 29 september
Vanochtend om 9.00 uur me weer eens gemeld bij norskkurs; het blijkt dat ik de laatste weken niet veel heb gemist, want ik pak het zo weer op. Heb gisteravond nog even wat huiswerk gedaan en dat betaalt gelijk uit.
Direct na norskkurs door naar het werk, waar Grete langs zal komen met de nieuwe bewoners van Fekjaertunet. Ik ken de meesten al, het lijkt een leuke groep te worden en ze zijn enthousiast over de hutten, die en passant onderling worden verdeeld.
Als ik 's avonds terugrijd naar huis, is het al donker. Het is de eerste keer dat ik na mijn werk met donker terugrijd... Zo tegen een uur of acht is het eigenlijk al in een diepe schemering tegen het donker aan. Opvallend is, dat de temperatuur nog steeds rond de 20 graden is. Ook hier is er dus sprakle van een 'oude wijvenzomer', net als in Nederland. Alleen noemen ze het hier niet zo... meer de uit de USA overgewaaide Indian Summer, al is die eigenlijk meer broeierig...

vrijdag 30 september
Het uur U is genaderd, ik ga vandaag naar Hamar om de Toll te spreken... Het weer is in ieder geval goed, net als de laatste dagen dik boven de 25 graden en een lekker zonnetje: een goed begin. Na een ritje van twee uur(160 kilometer) kom ik aan in het zonovergoten Hamar...
Nu nog de Toll-Oost zien te vinden; deze gaat over mijn regio. Navraag bij de benzinepomp geeft duidelijkheid, de bewegwijzering op het industrieterreintje waar ik heen wordt gedirigeerd iets minder. Uiteindelijk vind ik het douanekantoor; ergens bij een zij-ingang van een gebouw, trappetje op en ja hoor, daar staat het al...
Het begint in ieder geval beter dan in Larvik; de man aan de balie is welwillend en in het bezit van een gezonde dosis humor. Nadat hij mijn probleem heeft aangehoord, haalt hij zijn chef(een vrouw, hoe kan het ook anders in Scandinavie) erbij en legt haar de situatie uit. Ik heb - een uitermate slim idee van mijn levensgezellin Corrie- mijn arbeidscontracten meegenomen, en op het moment dat duidelijk is dat ik voor 20 juni jongstleden nog nooit in Norge heb gewerkt en vooralsnog op tijdelijke basis werk wordt gesteld dat ik uiterlijk tot volgend jaar juni -of eerder als ik een vaste aanstelling heb- in een auto met Nederlands kenteken mag rijden. Vreemd dat zoiets dan niet bij de knurften in Larvik bekend is... Opgelucht verlaat ik het gebouw, niet in de laatste plaats omdat de nodige complottheorien nu geen opgeld meer doen.
Ik had er zelfs al een beetje rekening mee gehouden dat ze wilden dat ik mijn auto zou achterlaten of die 70.000 kronen moest betalen; dus was de auto verderop geparkeerd en had ik gewoon gezegd dat ik met openbaar vervoer was gekomen, ik mocht toch niet met de auto rijden. Echter de noodzaak van dit verhaal ontbrak gelukkig ten enen male, waardoor ik met een gerust hart kon terugkeren naar Tollefsrud en Hedalen(ik moest nog wel aan de slag); uiteraard niet voordat ik nog een blik had geworpen op de nabijgelegen schaatstempel, het Vikingschip... 

Vikingskipet

Op de terugweg ook nog even bij de kommune in Bagn aan geweest om mijn urenlijst in te leveren... Loon is ook belangrijk nietwaar?
Thuis snel even een lunch opgepikt en op het moment dat ik naar Hedalen wilde rijden schoot er een pluimstaart voor me langs; even snel vastgelegd... Al met al een vruchtbare dag, waar de dip langzamerhand uit mijn hoofd verdwijnt, mede door de steun van het thuisfront...

Partir c'est mourir un peu...(2)

Maandag 26 september
Vertrekdag... mooi weer, de auto inpakken en weer de verre einders opzoeken. Al zijn de horizonten die in opzoek vervuild met bergen... kan het beter?
Het voelt inderdaad alsof het beter kan, na zo'n relaxte week in Jonkerslan wil ik eigenlijk helemaal niet weg! Maar ook al weet je dat het moment eraan zit te komen, het raakt je toch vol op het moment dat je wegrijdt... Ik weet niet of ik hier ooit aan zal wennen. Het afscheid scheurt door mijn lijf, elke keer weer...
De reis verloopt voorspoedig; op een licht, niet noemenswaard oponthoud in Duitsland na geen enkele vertraging en ik ben dan ook al om half negen in Hirtshals. Het is dan wel net donker, dus ik probeer wat te slapen, maar dat blijkt vruchteloos. Later op de boot haal ik dit echter ruimschoots in.

Dinsdag 27 september
De boot arriveert -prachtig op tijd- om een uur of twee in Larvik, op het moment dat ik van de boot afrijd maak ik een voorzichtige calculatie, dat ik zo rond half zes in Tollefsrud ben. Direct op bed, en daarna om 14.00 uur weer aan het werk. Twee uur later sta ik nog steeds in Larvik, bijkans briesend van woede.
Zoals wel eerder word ik door de douane aangesproken met de vraag wat ik kom doen. Zoals wel eerder antwoord ik dat ik sinds kort werk heb in Noorwegen en dat ik met de verhuizing bezig ben. Waar dit eerder geen probleem was, is dit het nu plotseling wel. De grenswachter van dienst gebied mij de auto aan de kant te zetten, omdat ik niet gerechtigd ben me in een Nederlandse auto voort te bewegen. Als ik in eerste instantie en met een beetje humor mijn rijbewijs laat zien met als doel de -op dat moment op naieve wijze door mij als zodanig beoordeelde- goede man gunstig te stemmen, word ik naar het kantoor van de ekspedition/toll verwezen, honderd meter terug. Daar aangekomen blijkt er een immense rij goedwillende maar niet al te snelle vrachtwagenchauffeurs voor mij te staan, waar maar één loket de nachtelijke rijders bedient... Ik been nogmaals terug naar de knurft van dienst en leg hem mijn situatie uit, dat ik 's middags weer moet werken en dat ik heus wel iemand ben die zich optimaal aan de regels wil houden, maar ook graag naar huis wil om te slapen... De hakkenkruk van dienst verwijst mij nogmaals naar het loket, alwaar ik een formulier moet halen waardoor ik misschien verder mag. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat ik mijn auto moet laten staan... en dan?
Wederom bij het loket aangekomen blijkt dat de rij niet alleen niet is afgenomen, maar zelfs gegroeid. Een veelheid aan nationaliteiten blijkt de wachtruimte te bevolken en ik mag uiteraard als laatste aansluiten; ik blijk uiteindelijk sowieso de laatste te zijn die überhaupt de wachtruimte binnen komt lopen. Al wachtend neemt in eerste instantie de kwaadheid toe, even later buigt deze zichzelf om in een verslagenheid en een enorm klotegevoel. 
Als alle chauffeurs na een uurtje of twee aan de beurt zijn geweest, mag ik mijn zaak verdedigen. Ik voel me direct strijdbaar, maar realiseer me dat ik met diplomatie meer zal bereiken. Na ruim een kwartier heen en weer praten, weet ik inmiddels van de heren dat ik, als ik vast in Noorwegen woon, niet in een auto met Nederlands kenteken mag rijden. Als ik voorzichtig opper dat ik dat ook niet van plan ben, maar dat hierop uitzonderingen mogelijk zijn, wordt dit even nonchalant als verveeld weggewuifd als zijnde klinkklare nonsens. Ik ben verkeerd geinformeerd, is de boude bewering. Daar je enige deskundigheid van de heren mag verwachten, neem ik aan dat het loket hier gelijk in heeft. Desondanks zal er een oplossing moeten worden gevonden. In een moment van grootmoedigheid besluit de loketveldwachter van de douane mij een formulier mee te geven, waardoor ik wel naar huis mag rijden, maar meer niet. Ik besluit fanatiek ja-knikkend me hier niet aan te houden; ik zal met de auto naar het werk moeten nietwaar? Daarnaast moet ik mij voor vrijdag 15.30 uur melden bij het Tollkontor in Hamar om de auto te importeren. In al zijn wreedheid rekent de loketdemon me voor dat ik moet rekenen op een te betalen importbedrag van bijna 70.000 kronen. Dat klinkt veel, en dat is het ook, namelijk ongeveer 8.500 euro... heb je zelfs hier een leuke bak voor...
Als ik tegen vieren de Noorse duisternis inrijdt merk ik dat ik veel te veel tijd heb om na te denken en een gevoel van verslagenheid en toenemende twijfel maakt zich van mij meester. Een wegomlegging bij Tønsberg doet daar ook geen goed aan... De anders zo prettig besloten duisternis geeft me een enorm gevoel van eenzaamheid; dit was uiteraard al enigszins het geval sinds ik was vertrokken. Ik vraag me af waar ik mee bezig ben; ik laat degene achter van wie ik het meest hou in dit universum, waardoor mijn ziel zich verscheurt voelt omdat ik haar pas over een week of zes weer zie, om me te vestigen in een land dat me zeker op dit moment geheel en al niet welkom heet maar me afstoot. Terwijl ik me normaal door een tegenslag strijdbaarder voel, ben ik nu totaal van de mik... het liefst keer ik om.
Maar waar de duisternis me enerzijds belet verder te gaan, belet zij me tevens om terug te gaan, en opgesloten in het septemberdonker, wat mijns inziens in Noorwegen het Grootste Duister is omdat de winter vaak gepaard gaat met sneeuw en helder weer, waardoor de duisternis iets oplicht terwijl in september de wolken het aards duister isoleren...
Tegen zeven uur in de ochtend, in de vroege ochtendschemer, kom ik in aan op Tollefsrud, waar ik op mijn telefoon via een sms-je van Anny lees dat ik om 12 uur moet beginnen... 
Na een korte ochtendrust en een verfrissende douche ben ik inderdaad om 12 uur op mijn werk, om te constateren dat er nog niet heel veel is veranderd, behalve dat er nu drie bewoners komen in plaats van twee... Ik verbaas me echter over het feit, dat geheel tegen de huisregels in er de aanvraag is gedaan voor een kat in één van de appartementen. We -Anny, Grete en ik- bespreken de voors en tegens van een huisdier, in combinatie met de uitzonderingspositie die dit geeft... Het bijpraten met collega's doet me goed, ook al voel ik me de hele dag met regelmaat terneergeslagen. 'Larvik' heeft er bij mij behoorlijk ingehakt... gelukkig heb ik 's avonds nog even contact met het thuisfront; fijn dat er uit die hoek altijd begrip en steun is te verwachten, dat sleept me overal doorheen... En vandaag was dat wel nodig!  

Lekker thuis...

Een week lekker thuis, de kop zegt het al... maar dat begon niet zo... Nog voordat ik thuiskwam liep Nederland me alweer ietwat over de schoenen. Als je zo rond een uur of half zes de inmiddels virtuele grens passeert bij het Duits aandoende plaatsnaampje Bad Nieuweschans, is het nog wel lekker rustig op de weg. Ben je daarentegen Groningen gepasseerd en op weg naar het Friese thuisland, dan kom je tot de ontdekking dat tussen zes en half zeven alreeds een onafgebroken sliert auto's zich aan beide zijden van de autosnelweg voorthaast. Voor mij, ondanks de moeilijke rit in Norge, een half uur om er alweer helemaal genoeg van te hebben... Maar dat terzijde.
Een week ook, waarin van alles moest, maar op een tempo dat het ontspannen bleef en wat het belangrijkste was: vaak met Corrie. Dus vermaakte ik me in huis, maar ook met bezoekjes aan m'n ouwe moeke en een aantal regelzaken, zoals de adreswijziging bij de belastingdienst, het kopen van een andere auto(de vorige had toch een knauw gehad in de greppel) en fotograferen van mijn stripboeken met als doel deze te verkopen. Deze en andere dingen hielden me aardig bezig en ook het weer was over het algemeen aangenaam... dus ik heb geen klagen gehad over de week in Jonkerslan... Maar eigenlijk ga ik veel te snel.

19-20 september
Een paar regelzaken... Zo moest ik mijn adres wijzigen bij de belastingdienst in Nederland, omdat ik over een deel van dit jaar nog steeds belastingplichtig ben. nu had ik bij de gemeente Opsterland mijn eerste adres in Norge achtergelaten, dit geven zij dan weer door bij het GBA en die informeert alle instanties.
Echter, na tien dagen op dit adres ben ik naar Tollefsrud verhuisd, dus werd de post verkeerd bezorgd. niet heel erg, want wie zit er op een blauwe envelop te wachten, nietwaar. Maar gezien het ongemak toch maar even gewijzigd; dit bleek via internet niet te kunnen dus FtF gedaan... 't Kost even een reisje, maar dan heb je ook wat.
Tevens op maandag de andere auto gekocht, ook een Volvo V70 uit 2000, bleek ik het kenteken niet meer op mijn naam te kunnen krijgen omdat ik in Noorwegen woon! Zo leer je nog eens wat...

donderdag 22 september
Vandaag heb ik meegewerkt en rondgekeken op een kaasboerderij! Gisteren heb ik al wat rondgevraagd op en gesproken met eigenaars van de kaasboerderijen De Deelen en De Gelder, deze verwezen me echter naar elders, daar zij met een gesloten systeem werkten en er dus niet zoveel te zien was...
Na wat rondbellen kwam ik in contact met Dory en Theo van Kaasboerderij De Stelp in Oldeberkoop. Nadat ik duidelijk had gemaakt dat ik in Noorwegen als onderdeel van een mogelijk toekomstig werk ook graag kaas wilde maken(de Noorse, vaak flauwe, jonge kaas is niet zoveel bijzonders) werd ik door beide uitermate hartelijk onthaald en werd me het gehele proces en het bedrijf met enthousiasme en veel informatie uit de doeken gedaan. Eigenlijk het proces van koe tot kaas, want ook de melkrobot werd tot in detail uitgelegd. Geweldig! Het geheel was enorm nuttig, maar ik ging ook met een goed gevoel weer mijns weegs. Wat wijzer, wat enthousiaster... Het is aan te raden om hier zelf eens te kijken, ook met je gezin...(www.dekaasboerderij.nl)


vrijdag 23 september
Vandaag nog wat boodschappen in Leeuwarden gedaan; onder meer een camera, om mijn stripboeken mee te fotograferen. Daarnaast even bij mijn moeder langs geweest en wat andere boodschappen gedaan.
Daar 's middags mijn bezoek aan mijn zoon niet had opgeleverd wat ik wilde -er werd niet door hem open gedaan- besloot ik dit 's avonds nog eens te proberen, nu met meer succes. Het gesprek dat met hem en zijn moeder volgde heeft mijn gevoel van machteloosheid niet doen afnemen... Vervelend als je het gevoel hebt dat het niet goed gaat en je niets kunt doen...

weekend 24+25 september
Terwijl je je voorneemt een rustig weekeinde tegemoet te gaan, stonden deze dagen toch al in het teken van de terugkeer naar Noorwegen, ook al wilde ik daar nog niet bij stilstaan.
Volop foto's gemaakt van de stripboeken; ik wil deze via het internet aan de man proberen te brengen. Een aantal houd ik voorlopig nog in mijn bezit, echter het merendeel is gefotografeerd voor de verkoop... Daarnaast heb ik de nodige etensvoorraden ingekocht ter bestrijding van het dure Noorse leven, en mijn spullen klaargezet om in te pakken... Baal een beetje, want de afgelopen week voelde als een warm bad; lekker ontspannen...

Waar het water bruist, kabbelt mijn leven voort...

10-17 september
Ik hoorde via Corrie dat enkele trouwe lezers van mijn naar het schijnt onderhoudende blog zich verontrust afvroegen of er iets met me aan de hand was, gezien de blogluwte van de laatste weken; het tegendeel is waar... Wel is het waar dat de afgelopen week de aard van de natuur dwars op de aard van mijn leven stond; kabbelde mijn leven een beetje voort, de natuur bruist nog van alle kanten... Overigens kan ik niet ontkennen dat ik, samen met mijn toch al niet geringe ego(of verwar ik ego met omvang?) mij gestreeld voel. Daarnaast voel ik een geringe schaamte omdat ik jullie, mijn zo trouwe lezers, enigszins heb verwaarloosd. Excuus hiervoor.
Bij m'n werk gaat alles een beetje zoals de laatste tijd; we komen er achter, dat de 'schoon' achter gelaten hutten/appartementen(leiligheter, leie is huur) minder schoon zijn dan zou moeten, dus met het oog op mogelijke nieuwe bewoners maar weer eens aan het poetsen geslagen... Echt verheffend is dit dus allemaal niet en opwindend geenszins. Om nu te zeggen dat ik in het hogere segment van de psychiatrische zorgverlening werk: Nou nee, ook nog niet. Maar wat niet is kan komen, de komende tijd verwachten we een paar nieuwe cliënten!!!
En thuis? Ook daar kabbelt het leven voort; ik heb mijn vrije weekeinde goed verdeeld tussen uitslapen en buiten aan de wandel zijn. Het weer was goed, al was het zondags wat minder. Maar lekker lezen is ook niet onaardig. Het weekeinde is er niets van verdere boomplant gekomen en ook later in de week was of het weer niet top, of ik was aan het werk op Fekjaertunet...
De meest opwindende dag van de week was het moment dat ik richting Nederland reed...
Ik vertrok die dag mooi ruim op tijd... half één, zoiets, dus ik had bijna vijf uur om bij de boot te komen; terwijl de pure reistijd normaal een uur of drie bedraagt. Tijd zat dus...
Op mijn gemak reed ik door een zonovergoten berg- en meerlandschap de door mij uitgestippelde route; ik liet me niet van de wijs brengen door twee korte wachtmomenten, veroorzaakt door wegwerkzaamheden, want zoals ik al eerder aanstipte, tijd in overvloed.

Gratis koffie...

Voorbij Honefoss, in Vik, bij de Statoil even een gratis kop koffie gehaald en weer vrolijk op weg. Direct van de afrit reed ik in een rij wachtende auto's. Niets kon mijn humeur bederven, want ik zat ruim in de tijd en doorlaten van verkeer bij wegwerkzaamheden gebeurt in Noorwegen eerlijk... Ik begon iets onrustiger op mijn stoel heen en weer te schuiven, toen ik na ongeveer drie kwartier nog géén honderd meter was opgeschoten en omdat het zicht op het einde van de file mij door een lange bocht om de berg geheel werd ontnomen, besloot ik in een moment van daadkracht om te keren en een andere route te nemen. Deze was, naast het feit dat ik eerst 12 kilometer naar Honefoss terug moest, ook nog eens twintig kilometer extra om, via Hokksund! Maar achteraf bleek het besluit goed, want ik bereikte Drammen met een niet noemenswaardige vertraging van vijf minuten. Daarnaast bleek ik nog immer ongeveer een half uur speling over te hebben. Ik kon mijn geluk niet op. Desondanks besloot ik de gang er aardig in te houden; echter een kleine dertig kilometer voor de finish in Larvik, bleek de slagaderlijke E18 bij Tonsberg dichtgeslibd... Daar de operatie in volle gang was, besloot ik(in de hoop verderop weer op de E18 uit te komen) een landschappelijke arterie te nemen, welke niet verstopt was, maar zich genoodzaakt zag alle dorpjes in de buurt van toegang te voorzien. De overigens feeërieke landelijkheid was echter niet aan mij besteed, niet in de laatste plaats omdat het prachtige weggetje erg populair bleek in het agrarisch gebruik. Eén en ander werkte niet positief op de tijd die mij restte voor het vertrek van de boot en ook mijn gemoed werd hier voorzichtig gezegd niet positief door beïnvloed. Ik was zogezegd zo gestresseerd als een... vul zelf maar in.
Uiteindelijk bereikte ik de kassa van Color Line na de formele sluitingstijd, maar dertien minuten voor het vertrek van de boot. En ik kon nog mee... ook al omdat het hartstikke rustig was.
Dat ik op de boot niet kon slapen door een mix van adrenaline en mekkerend grut mocht de pret niet drukken en na een voorspoedige nachtrit kon ik me om een uur of half zeven in Jonkerslan neervlijen... Ook daar lukte slapen niet direct, enerzijds door het kort bijpraten met Corrie en anderzijds de 'drukke' weg. Helemaal het geluid van langsrijdende auto's ontwend...
Wordt snel vervolgd...

Het bos in gestuurd worden

Maandag 5 september
Niet al teveel gedaan vandaag, beetje uitslapen, en gewerkt... Dat laatste bestond voor een groot deel uit een vergadering, want daar kunnen ze hier wat van; verder bezig geweest met het verwerken van de vergadering en uitwerken van voorstellen.
In de avond nog even geprobeerd om Helge te bereiken(mijn huisbaas en boseigenaar) in verband met het aanplanten/herplanten van zijn productiebos. We zouden morgen bezig maar ik krijg geen sjoeges... ook een sms werkt niet helaas!

Dinsdag 6 september
Vandaag nog geen reactie van Helge, dus maar naar Bagn voor Norskkurs. Ook een redelijk alternatief... tijdens de rit door het stralende weer krijg ik een sms-je van Helge, dat het herplanten niet doorgaat, omdat er vanaf 10 uur regen wordt verwacht. Nog iemand die geheel ten onrechte op yr.no, de landelijke weersite, afgaat! Ik woon hier nog niet zolang maar heb wel in de gaten dat deze voorspellingen vaak niet correct zijn. En inderdaad, het blijft de hele dag mooi weer. En dat komt goed uit, want Jacob(voor mij eigenlijk nog altijd Jaap) komt vandaag uit Oslo en blijft een paar dagen.

Mooi he... een aanbieding...

Na de Norskkurs(waar ik leer dat de dubbele achternaam van een gezin ontstaat doordat beide echtelieden hun eigen naam houden; hierdoor krijgen kinderen een dubbele achternaam) doe ik even boodschappen, waarbij ik niet nalaat de lokale Expert met een bezoekje te vereren... de soap rond mijn aanschaf(bij Expert dus) van Viasat(satelliet-tv) blijkt nog niet ten einde! Omdat ik me een gezonder leven heb voorgenomen, verrijk ik mezelf met een goedkope mountainbike(Diamant Zenith). Nu nog beginnen met fietsen... al wordt-ie daar wel vies van! Zonde...
Jaap komt in het begin van de middag. Zoals wel vaker hebben we het nodige bij te praten; maar niet voordat we een tur over het terrein hebben gedaan...

Woensdag 7 september
Niet al te laat opgestaan(ik heb een gast die bij het ochtendgloren ontwaakt), om te constateren dat het wederom een prachtige dag was...
Tegen twaalf uur ben ik naar het werk vertrokken; Jaap was al bezig met zijn 'sosjale tur' langs zijn hut en vrienden uit Hedalen...
Op het werk het nodige gedaan; schoonmaakwerk, leeswerk en bezig geweest met gegevens verzamelen om een website te bouwen voor Fekjaertunet. Het is vreemd om te werken terwijl er geen bewoner aanwezig is... Daardoor kun je wel ongestoord met bovenstaande zaken bezig natuurlijk.
Thuisgekomen even alleen gegeten, want Jaap eet elders...

Donderdag 8 september
Vanochtend kort na zeven uur uit bed, daar ik vandaag het bos in ga om te planten. Rond negen uur komt Helge voorrijden; kort daarna rijden we bergopwaarts. Het is prachtig weer en, al geeft de thermometer in de auto aan het begin slechts 4 graden Celsius aan, in het geheel niet koud. De meegenomen dikke trui hoeft dan ook niet aan over mijn t-shirt. 

Gerooid bomenlandschap, hier wordt geplant

Helge

Zouden we in een Fries weiland kunnen planten, dan konden we gezien het gereedschap(een grondboortje in de vorm van een soort handig opgepluste wandelstok) makkelijk elk 100 boompjes per uur kunnen planten; echter door het feit dat je tegen steile, onbegaanbare hellingen moet oplopen(heen en weer), waar allerlei water bij neerstroomt en waar de bodem vaak veel stenen herbergt en je de boompjes desondanks in rijen moet trachten neer te zetten met een tussenruimte van 2-2,5 meter, wordt het werken erg bemoeilijkt en zwaar.
We komen in 3,5 uur op een totaal van 250 boompjes uit.

Verpakte boompjes, rechtsonder
is één geplant

De granboompjes(gran = vuren) zijn niet meer dan een sprietje van 30 cm met wortels en moeten in goede grond worden gezet...
Om 13 uur snel naar huis, douchen en eten en hoppa! Vergaderen... Jaap is inmiddels huiswaarts vertrokken, dus als ik om 19.45 uur thuiskom besluit ik vroeg naar bed te gaan. Afgelopen nacht tekort geslapen en ik ben helemaal afgedraaid...
's Avonds nog wel even ge-msn-d met Corrie maar inderdaad voor half elf de koffer in. Pffff...



Vrijdag 9 september
Wederom het bos in, nu voor langere tijd. Ik heb de tijd, ben vrij vandaag en het weer is wederom goddelijk! Ditmaal zijn we tot een uur of drie bezig, omdat Helge rond die tijd weg moet. Het werk gaat me iets beter af, en we werken nu samen op. Dit werkt voor mij ook beter, zo blijkt. Gisteren deden we elk ons eigen hoekje...

Zowel in de pauze als tijdens het werk een aantal dieren gezien. Tijdens de pauze een ree en een vos, daarna nogmaals een vos en later nog een wezel, die van kreupelhout naar kreupelhout vluchtte... bange wezel!
Na gedane zaken, waarbij ik fysiek wel moe was maar nog niet op, even heerlijk in de middagzon zitten lezen... daarbij een foto van mezelf gemaakt die niet voor publicatie geschikt is; ik wil niet dat mensen door mij nachtmerries krijgen! Overigens zat ik te lezen, op het moment dat er een roodborstje vlakbij mij op het hek van de veranda kwam zitten. Uiteraard vloog deze al snel naar een belendende berk, vanwaar zij of hij schier onbeweeglijk met die donkere kraaloogjes naar me bleef zitten kijken... ook lichte bewegingen van mijn kant schrokken haar niet af(ik heb besloten dat het een zij is) en pas na een kwartiertje vervolgde zij al zingend haar weg; mijn in verwarring achterlatend natuurlijk, dus vandaar dat het een zij moet zijn...
Rond half zes schoven er helaas een paar wolken voor de avondzon en koelde het al snel af... dus maar naar binnen gegaan.

Who'll stop the rain???

Vrijdag 2 september
Vandaag de zon zo goed als niet gezien; maar dat past natuurlijk ook bij mijn stemming dus sluit Norge weer goed op mij aan... De dag kabbelde voort zoals hij begon.. rustig. Even naar Norskkurs geweest(aan mijn grammatik gesleuteld), daarna naar de afsluiting van één van onze bewoners. Hij had ons allemaal uitgenodigd in zijn nieuwe huis... Dit staat aan de E16, maar je hoort het verkeer amper.. als je geen raam open hebt. Maar voor hem voldoet het en daar gaat het om!

Het begint zo rustig, maar...

's Avonds me nog even uitgeleefd op de brandstapel. In de planning lag om dit met Dennis te doen, maar die is alweer weg natuurlijk. Bij mezelf bevestigd dat er een pyromaan in me schuilt, het is heerlijk om een fikkie te stoken en de vlammen hoog(een meter of vijf wel) op te zien laaien terwijl bank en matrassen door de vuurzee worden verteerd. Het jongetje in mij kwam weer helemaal tot leven. Na een half uurtje was het hoogtepunt alweer lang voorbij, al smeulde het vuur nog tot diep in de avond na...

 ... daarna branden zowel de bank als de matrassen in no time op!!!

Zondag 4 september

Gisteren zou ik van alles doen, onder meer een huisje bekijken in Etnedal... we hebben de huizenkoorts weer een beetje. Het weer gooide3 echter watr mij betreft flink roet in het eten! Met bakken kwam het hemelwater naar beneden, dus bij Bagn maar teruggegaan. Nog even bij de expert langs geweest, want ik heb nog steeds geen tv. Nogmaals het contract ingeleverd, ze zouden me nog terugbellen maar tot dit moment nada...

De vooruitzichten voor het middaguur waren wat beter(volgens YR zelfs een paar keer een beetje zon), en wat schetst mijn verbazing: Het was vanochtend droog. Dus was ophangenh, een snelle bak koffie en On the road again. Ik was echter Bagn nog maar net voorbij en daar kwam de regen weer... Ik zou wel een blikje Canned Heat kunnen gebruiken... Nu maar wel doorgereden door het -ondanks de grijze dag- fabelachtig mooie Etnedal. Een aanrader!

Het huis was makkelijk te vinden en open dus ik kon er mooi even inkijken.. en het ligt erg mooi, met uitzicht over dal en rivier.

 Het 'object' bestaat uit vier locaties, op gezamenlijk 90 hectare grond en waarvan er drie bebouwd zijn... Aan de andere kant van de weg lag een ander gebouw, uit 1926. Dit was te merken! Nadat ik via een smalle, hobbelige en modderige weg erg steil omhoog was gegaan, bleek het totaal versmeerde pand gespeend van wat voor voorziening dan ook...

Het moge duidelijk zijn, dat dit niet ons droomhuis is... Meer iets voor Help! Mijn man is een dromer...
Op de terugweg via een ander, weer prachtig, weggetje gereden. Dit voerde me langs een bruisende rivier met dito waterval.

En dan kom ik -uiteraard na een kort bezoek aan de Statoil- thuis in de stromende regen en ik kijk uit mijn kamerraam... En dan wordt ik toch weer bevangen door de schoonheid van het land, waarbij onze eigen tijdelijkheid op deze wereld nogmaals wordt onderstreept. Want we kunnen als mensen wel denken dat we alles beheersen, maar als je naar buiten kijkt in Norge weet je wel beter. Alle huisjes, wegen en elektriciteitsleidingen ten spijt; de bergen, de natuur en de natuurkrachten zullen ons allemaal ver overleven...

Nog maar een paar dagen samen...

Dinsdag 30 augustus
Begon de dag bewolkt, al snel brak de zon door en werd het een hele lekkere dag... mooi weer, fijne temperatuur. Een echte dag om lekker te luieren; dat hadden we ons tenminste voorgenomen!
Uiteindelijk na het middageten besloten om toch nog even de berg op te gaan(de berg is aan de overkant van de weg en beslaat een deel van het eigendom van mijn huisbaas, 700 hectare bos). We vertrokken wat te laat, mede doordat ik gisteren heb afgesproken vanavond een bewoner te helpen met zijn verhuizing. Ook bleek dat we de afstand hadden onderschat;
dit werd echter teniet gedaan doordat we een groot deel van de klim met de auto aflegden... De laatste 500 meter wel geklommen, tot we bij één van de vier hyttes van mijn huisbaas kwamen. Even lekker aan het water gezeten en daarna bij de jachthutten gekeken.

Vervolgens ben ik met de auto teruggekeerd en is de rest terug gewandeld. Dit bleek uiteindelijk mijn mazzel en hun ongeluk; want na 100 meter kwam ik eerst een fazant tegen, en even later ook nog een eland met jong!!! Doordat Corrie en ik 's avonds ook nog een vos de schuur in zagen lopen was het een wildrijke dag...

Woensdag 31 augustus
Toch altijd een vreemde dag, zo'n laatste dag van de vakantie.. alles moet opgeruimd worden en ingepakt(zoveel mogelijk) en toch wil je ook wel iets leuks doen. Hoe je het ook wendt of keert, het beinvloedt je dag, en het is nog vreemder als je bedenkt dat je zelf hier achter blijft...

Ondanks dit gevoel en een overleg met mijn baas toch nog maar even van het mooie weer genoten en een rit gemaakt. Gisteren hadden we een afspraak gemaakt voor de bezichtiging van het huis in Bjoneroa; het was prachtig weer dus de rit op zich was al mooi.

We werden door de bewoonster/eigenares, een oude dame genaamd Sonja, allerhartelijkst ontvangen en enthousiast rondgeleid. Tijdens de rondleiding bleek echter wel dat haar gevoelens ten opzichte van verkoop op zijn minst ambivalent waren te noemen; ze kon er gezien haar leeftijd niet alleen blijven wonen, maar wilde ook de plaats van vele herinneringen eigenlijk niet achter zich laten. Ook wij voelden een ambivalentie: enerzijds de charme van het huis met absoluut prachtige componenten; anderzijds de slechte indeling waardoor een praktische toepassing als een B&B niet haalbaar is. Een huis met onmogelijke mogelijkheden zogezegd. Maar zeg dat zo'n aandoenlijke dame, die je ook nog vergast op een kopje koffie met eigengemaakte fyrstekake, maar eens recht in haar gezicht. Niet dus...
Op de terugweg door een sanitaire stop nog even het bos ingelopen en de prachtige locatie van een paar hutten bewonderd.
Na het eten van de wraps hebben we gezamenlijk nog even een film van Jildou gekeken(Salaam Bombay)... Overigens hebben we vandaag allemaal even de vos de schuur in zien lopen... Het zal zijn paadje wel zijn.

Donderdag 1 september
Zeven uur op... vroeg hoor, zeker als je iets moet doen wat je helemaal niet wilt, namelijk je geliefde uitzwaaien in de wetenschap dat je haar een tijdje niet ziet. Maar ach, je houdt je goed, tot de auto de oprijlaan uitrijdt en de uit de auto wapperende  handjes in de verte verdwijnen. Dan ren je snel naar binnen en zie je door de bomen nog een glimp van de blauwe Volvo...
Maar even een was gedraaid van beddengoed(goed he, die tussen-n) endaarna na de personeelsvergadering. Hier horen we hoe het werk er de komende maanden uit gaat zien bij gebrek aan bewoners.
's Avonds nog even aan het 'opredden' geweest(is een frysisme, het leuke is dat het in het noors 'rydde opp' is) en met Corrie ge-msn-d in het hotel in Padborg...