Inhaalslag 1: Maart 2013

donderdag 7 maart
Vandaag ben ik eigenlijk vrij, maar er staat tevens een verplichte møte gepland. Omdat deze om 13.30 uur begint -en ik niet heel vroeg uit bed kom- merk ik dat ik al snel op deze dag met dit tijdstip bezig ben. Ik ben me bewust van op tijd douchen, op tijd eten, dus vanaf 12 uur ben ik eigenlijk bezig met het vertrek. Mijn hele vrije dag is daardoor naar zijn grootje... Ik besluit uiteindelijk niet te gaan, en me te wijden aan het lezen van een boek. Uiteraard heb ik nog wel even (af)gebeld...

maandag 11 maart

Ik heb vandaag een vroege dienst; deze wordt iets vervroegd afgebroken door mijn examen voor de cursus legemiddelhåndtering(omgaan met voorgeschreven medicatie). Iedereen die uit hoofde van zijn of haar functie met medicijnen omgaat en hiervoor niet volgens Noorse regels is opgeleid, moet deze cursus halen. Ik heb een tijdje geleden twee cursusmiddagen bijgewoond met het gevoel 'wat doe ik hier', het examen echter is van geheel andere orde. Meer het gevoel van 'wat vragen ze nu?' Het blijkt dat de examenvragen in het geheel niet de inhoud van de cursus weerspiegelen -of misschien is het andersom- waardoor ik na afloop -ondanks 25 jaar ervaring- sterk twijfel of ik de cursus wel heb gehaald. En met mij nog verscheidene kandidaten... Uitslag volgt...

dinsdag 12 maart 

Net als gisteren heb ik vandaag een extra dienst; het is enorm rustig op het werk. Dat, en het gegeven dat het prachtig weer is, doet me besluiten om vroeg naar huis te gaan... Tegen twee uur zit ik met een boek en een bak koffie op de veranda, in de zon. Overigens verbaast het me hogelijk, dat er nog steeds ijs in het meer ligt. Het vreemde is, dat in december en januari, in de koude periode van enkele weken tussen -15 en -20 graden, er in het geheel geen ijs in het meer lag. Toen het begon op te warmen kwam het ijs... maar misschien was toen pas het water voldoende afgekoeld, of de stroming afgenomen... wie zal het zeggen. Zeker is, dat het heerlijk zit, zo op de veranda.

woensdag 13 maart
En dan heb je het er net over, dat het zulk lekker weer is, raakt de temperatuur een dag later in een vrije val! Ik meet vandaag -21 Celsius op de buitenthermometer! Volgens de autochtone collegae(al schijnt autochtoon in Nederland als tegenhanger van het woord allochtoon al net zo'n besmet woord te zijn als negerzoen) is dit echter normaal, een duiding dat het voorjaar er inderdaad aankomt nu. De laatste stuiptrekking van de winter zogezegd...

Ach, mij zit het niet in de weg. Die laatste stuipen nemen niet weg dat de buurman in actie moet komen met wat extra hout, ik verwacht niet het met mijn laatste twee zakjes te redden; gelukkig komt hij vrij vlot met een nieuwe voorraad.



maandag 18 maart
Heerlijk... een aantal dagen vrij geweest, en het is nog niet ten einde... Maar alsof de duvel er mee speelde; vrijdag, op mijn eerste vrije dag, was het direct waardeloos weer. Gelukkig knapte dit zaterdag op en brak de zon door. Niet dat ik nu zoveel weg ben geweest, want ik ben vooral bezig met het boek, en dit kost de nodige tijd. Natuurlijk neem ik de tijd tussendoor om even rustig te eten en aanverwante zaken, en dat kan dan wel weer op het terras, terwijl ook een bijna dagelijkse wandeling naar de brievenbus(zo'n 1,4 kilometer) op de rol staat. Dat is het voordeel van een proefabonnement op de Aftenposten; je wilt geen oud nieuws, dus het 'loopje' heeft een extra functie, een stimulus waarvan ik moet erkennen dat ik deze nodig heb... Maar het leeuwendeel der activiteiten is schrijven en redigeren. Ik heb mezelf als deadline gesteld, dat het boek in juni gedrukt moet worden...

dinsdag 19 maart
Na het werk -ik had vroege dienst- heb ik via Facebook wederom contact gehad met Lucia, een Nederlandse vrouw die met haar man Hugo in Lunde woont... Vlakbij dus. Ik heb een paar dagen geleden contact met haar gehad over skiën/langlaufen, tijdens dit contact hebben we besloten iets nader kennis te maken... Ze moeten wel weten wat voor Fries vlees ze in de kuip hebben nietwaar? Toen bleek dat zij(Lucia en Hugo) -op het moment dat ik even op de koffie wilde komen- bij een huis in Sagamoen gingen kijken(er was een visning=bezichtiging), nodigde Lucia me spontaan uit om mee te gaan en daarna te komen eten... Een dag later, na het werk en de bezichtiging, zat ik dus zomaar bij een aantal landgenoten(in de meest dubbele zin) aan bij de nasi-maaltijd. Uitermate gezellig en daarbij heerlijk smakelijk... we waren het er overigens snel over eens dat het huisje te hokkerig was...

dinsdag 26 maart
Na een week van veel werken en schrijven, met daarnaast nog een aantal administratieve zaken zoals het schrijven van een brief aan het NOKUT(dit is een instantie die zich ook bezig houdt met het erkennen van diploma's, niet beroepsspecifiek maar meer in algemene zin), haal ik vandaag Corrie van Gardermoen... Tijdens het verblijf met Corrie overheerst de zon en lopen de terrastemperaturen flink op. Het bevestigt maar weer eens dat mijn veranda heerlijk in de luwte ligt...
Uiteraard staat het verblijf met Corrie in het teken van genieten van het weer, wandelen en toeren(langs een huisje bijvoorbeeld). Genieten, ook samen, blijkt niet zo moeilijk in dit prachtige land. Ik laat het boek dezer dagen ook even voor wat het is... Grotendeels althans.

Het spijt me zo...

Sorry. Mijn excuses. Unnskyld. Beklager. Sorry, hjer, it spyt my. I'm so sorry. Mes excuses. Ich bitte Sie um Unschuld. Scusi, per favore.

Niets gaat mij te ver om mij tegenover jullie, mijn trouwe volgers en lezers, te verontschuldigen aangaande de lange periode dat Derksen op mijn blog het beeld en de letteren vervuilde... Het is dan ook niet meer of minder dan schier onvergeeflijk, ook al heb ik er uiteraard mijn redenen voor gehad. Redenen, oorzaken, wat koop je ervoor als lezer? Niets, ik ben het me maar al te zeer bewust...

Wat zou ik ook alweer schrijven...?

Ik ben de afgelopen maanden erg intensief met een aantal zaken bezig geweest die ik helaas moest prioriteren. Het schrijven van een boek over mijn emigratie kostte mij maanden, en ook de daaropvolgende verbouwing heeft er diep ingehakt. Ik prijs mij rijk dat een aantal volgers de leemte van de blog heeft opgevuld met het aanschaffen en lezen van mijn boek De Verspringer, maar nogmaals, het zijn slechts redenen, oorzaken...
Wellicht hebben jullie je afgevraagd of ik misschien opzettelijk de blog wilde laten doodbloeden; dit is geenszins het geval! De komende week zal ik een inspanning doen om via een inhaalslag jullie een update van mijn recente verleden te geven, waarbij de belangrijkste gebeurtenissen van een maand worden gelardeerd met enkele mooie plaatjes. Daardoor wordt het originele concept van mijn blog enigszins losgelaten en maak ik een overzicht per maand. Na de update zal ik met frisse moed -nadat ik een eerste door mijzelf en de tijd opgeworpen drempel heb overwonnen- wederom verhalen over mijn Noorse wel en wee...
Ik zie jullie weer spoedig op deze plaats....

Column: Derksen &... Johan Derksen

Mijn eerste 'kennismaking' met Johan Derksen was als jonge fan op de Cambuurtribune, waar de heer Derksen zijn niet al te overdreven voetbalkwaliteiten met volle overgave tentoonspreidde. Met andere woorden, hij was een zodanig beperkte en harde voetballer, dat ik toen al vond dat hij niet bij Cambuur zou moeten spelen. Toen zijn contract niet langer werd verlengd, was ik een tevreden jongmens.

Nadat Derksen als redacteur van Voetbal International een beetje naam maakte, maakte hij tevens duidelijk dat hij deze mening in principe met mij deelde; hij uitte dit echter door in elk verslag over Cambuur een vooral negatieve mening te poneren. Inmiddels is het duidelijk dat Derksen zich op deze wijze een weg naar boven heeft geschopt, zoals hij dit vroeger op het voetbalveld etaleerde. Het afzeiken en afserveren van voetballers is inmiddels -op televisie zowaar- het handelsmerk van deze geboren azijnpisser geworden; het baart me onrust dat dit zo populair is onder het grote publiek, maar dat terzijde...

Deze pose van de door zichzelf verklaarde voetbalexpert, die zich tweewekelijks op een uitermate pedante en irritante wijze presenteert in een niet nader te noemen televisieprogramma, blijkt inmiddels niet meer dan een lege, holle huls te zijn. Het vervelende is dat Derksen door het succes van het programma steeds de bevestiging krijgt, dat wat hij zegt ook waar is. Ergo: hij gelooft in zijn eigen wanstaltigheid. Uiteindelijk is dit een enigszins infantiele reactie; als je een kind veel op dezelfde wijze bevestigd zal ook bij het kind een bepaald gedrag ontstaan... Zo ook bij Derksen.

Johan Derksen, die prat gat op zijn jarenlange 'journalistieke' ervaring, heeft in een format op dezelfde zender een praatprogramma gekregen, waarin hij grootheden van het Nederlandse voetbal een uur lang vragen mag stellen. Ongetwijfeld heeft hij zijn ervaring als redacteur van VI gebruikt om de ego's van de voetbalcoaches op zodanige wijze te strelen dat zij bij hem in het programma kwamen; als er iets is waarvoor men in het voetbalwereldje gevoelig is, dan is het dat...

Kort geleden besloot ik naar een van deze vraaggesprekken te kijken  -dat met Verbeek- en me zo een oordeel te vormen. Ik zag een kritiekloos vraaggesprek, waarin Derksen zijn absolute onkunde met verve etaleerde; het gesprek -dat eigenlijk het eerste beste kroeggesprek na een biertje of zes nimmer oversteeg- werd door de openheid van Verbeek nog een beetje overeind gehouden, maar had gezien de beperkte toegevoegde waarde van Derksen met gemak schriftelijk afgedaan kunnen worden. De pedante betweter, die een dag later wegliep uit het televisieprogramma omdat er aan zijn woorden werd getwijfeld(hoe kan dat ook?), wist geen moment het interview te dragen en reed met open ogen in een door eenden open gehouden wak.

Of ik nog eens ga kijken? Absoluut niet..

 

(In mijn columns beschrijf ik de Nederlandse maatschappij vanuit mijn persoonlijk oogpunt; dit zal met regelmaat worden doorvlochten met een Noors perspectief...)

Nederlandtrip

Ik vertrek mooi op tijd van huis, want ik heb me voorgenomen om nog even te buurten bij Jaap in Nordby voor ik definitief afreis naar het vliegveld. Achteraf wellicht niet de beste beslissing, want op de weg naar het vliegveld loopt de vertraging bij elke op- c.q. afrit loopt met rasse schreden op, waardoor ik al snel op het meest ongunstige reisschema zit. Gelukkig haal ik dat op het vliegveld met rasse schreden in...
Ik parkeer de auto onder dak, in de langdurig parkeermogelijkheid bij Gardermoen Airport Hotel. De ervaring van openluchtparkeren, de vorige keer bij Dalen, in het achterhoofd heeft me toch wat voorzichtiger gemaakt. Ik zie dat de shuttlebus naar het vliegveld vlak voor mijn neus wegrijdt, maar slaag erin deze een fractie later alsnog aan te houden, waardoor ik in alle rust naar het vliegveld kan. Als ik na twee uur mijn geliefde weer in de armen sluit is alle reistrubbel vergeten... 

Verjaardagsschoenen...

In de week die volgt heb ik de nodige activiteiten; enerzijds dingen die gelieerd zijn aan het vieren van mijn verjaardag, waarbij bezoek van de kinderen op zondag, maar achteraf ook op andere dagen, en van de ouwetjes(beider moeder) centraal staat; anderzijds ben ik voor mijn boek op zoek naar een drukker, en heb ik de nodige offertes opgevraagd. Nu maar afwachten. In de loop van de week krijg ik onverwacht een verlate verjaardagsmail van zoon Jelle...
Het belangrijkste deze week is uiteraard -zoals eigenlijk altijd- het ontspannen samenzijn. We gaan even uit eten, gaan naar de film en genieten gewoon samen. Nu is dit nooit een probleem geweest; toch merk ik een verandering, onze relatie lijkt stabieler. Op voorhand heb ik toch wel de nodige angst gehad voor het effect dat de emigratie op onze relatie zou hebben, maar ik moet constateren dat er uiteindelijk alleen maar groei is geweest.. Mooi man.

vrijdag 1 maart 
Tijdens mijn terugreis naar huis -na aankomst op Gardermoen zo om een uur of half twaalf 's avonds- lijkt alles eerst wel vrij rimpelloos te gaan; uiteindelijk blijkt dit toch weer even anders! Nadat de shuttlebus me naar de parkeerplaats heeft gebracht, start de auto niet... Waar heb ik dit eerder meegemaakt! Nu is de accu zelfs geheel 'dood', zo lijkt het. Navraag bij het hotel leert me dat zij op dit soort situaties voorbereid zijn en in het bezig zijn van een jumpstarter! In no time heb ik de auto weer aan de praat.
Met slechts een kwartier vertraging, zo rond kwart voor vier, kom ik in Akkerhaugen aan. De nacht omhult in alle duisternis mijn wandeling van de auto naar huis. Toch gebruik ik mijn lamp niet... ik geniet van het donker, de iets oplichtende sneeuw en de volle sterrenhemel.
Het weekeinde dat volgt, kom ik door concentratiegebrek amper aan schrijven toe en vermaak ik mezelf met met lezen, wandelen en schaatsen kijken...

woensdag 6 maart
Mijn eerste twee werkdagen zitten er weer op, ik probeer me in mijn vrije dagen extra op het boek te storten, niet in de laatste plaats omdat dit naar vermoeden de komende week ook niets wordt... Tevens orden ik de foto's die ik wil gebruiken enigszins. De eerste selectie liep in de duizenden foto's, dus dit moet drastisch verminderd haha.
De dooi is de laatste dagen -althans overdag- flink ingetreden. Dit heeft als voordeel dat er hier en daar wat kale(lees sneeuw- en ijsvrije) plekken in het pad ontstaan, helaas vriezen andere plaatsen even hard weer op in de avond waardoor de begaanbaarheid met name 's nachts behoorlijk minder is.

Onder de ijsvloer op de veranda ontstaan
ook holtes--- 

Het gevolg van deze afwisseling tussen dooi en vorst heeft een voor mijzelf sentimenteel gevolg; daar er holtes onder de ijsvloer op het pad ontstaan ontstaan er 'luchtbellen'. Op het moment dat je op deze luchtbellen gaat staat knapt het ijs met een knal: Bomijs! Bomijs is een sensatie die menig Nederlands jochie als jeugdsensatie kent(of moet ik zeggen kende?), het was dat witte ijs aan de kant van de sloot of -in mijn geval- het ondergelopen land aan de Julianalaan. De gebouwen die nu gezamenlijk het Friesland College vormen, maar ook de Antillenflat en de Curacaostraat waren er nog niet... een groot deel van het Nijlan was braakliggende terrein. Hier zette ik mijn eerste schaatsstreken en werden de nodige andersoortige streken uitgehaald... 
De week die volgt werk ik een paar dagen extra; dit heeft tot gevolg dat ik 's avonds niet verder kom dan de bank, tot een bepaalde creatieve productie blijk ik deze week niet in staat...

Sneeuwbuiven boven de Lifjell bij Bø, gezien vanachter mijn computer...

Een veelomvattend besluit...

zondag 3 februari
Nadat ik me de laatste dagen -met name gisteren- zo goed mogelijk heb proberen voor te bereiden(dit bleek echter niet een open deur, daar ik slechts een paar criteria had waarvan ik niet goed wist hoe deze beoordeeld zouden worden) ben ik gisteren afgereisd naar Oslo voor het mondelinge examen van de Bergenstest. Overigens kon ik de test ook in het dichterbij gelegen Sandefjord doen, echter dit kon alleen op een werkdag...
De busreis vanaf Notodden, waar ik de de auto bij de COOP Prix parkeerde, bleek lekker ontspannen en ik kwam al lezend en uitkijkend ruim op tijd in Oslo aan. Uiteindelijk bleek deze extra tijd geen overbodige luxe, ik moest enigszins zoeken om de juiste locatie, waar ik overigens ruim op tijd aanwezig was voor mijn twintig minuten durende test. Nadat ik iets over mijzelf had verteld, moest ik een thema kiezen. Aan de hand van dit thema(innvandrer i Norge) moest ik eerst iets vertellen over foto's, daarna iets over mijn visie op het thema en daarna volgde een korte discussie hierover, waarbij ik mijn visie moest beargumenteren... Achteraf kwam ik hier niet met een goed gevoel vandaan, ik vond niet dat ik goed uit de verf was gekomen. Het gebrek aan gedegen voorbereiding gaf me het gevoel tekort gekomen te zijn; over drie weken weet ik hier meer over. Tijdens de 3,5 uur durende terugreis(verbazend genoeg duurde deze even lang als de heenreis) heb ik dit maar van me afgezet en heb me wederom op mijn boek geworpen...

Vandaag heb ik naast een lange wandeling(wat is lang, een kilometer of vier) me maar weer eens geworpen op mijn blog; deze verwaarloos ik de laatste tijd enorm, ik lijk veel andere zaken te prioriteren...

vrijdag 14 februari
Ik geloof niet, dat ik eerder een zo grote sprong in de tijd heb gemaakt op deze blog. Dit heeft niet te maken met onwil, maar vooral met een besluit dat ik tien dagen geleden heb genomen: Ik ga -en daar ben ik inmiddels mee begonnen- de emigratie in boekvorm uitgeven! Zo, dat is gezegd, ik kan niet meer terug...
Dit heeft tot gevolg dat mijn Noorse belevenissen zich beperken tot werken(ik heb van de laatste elf dagen negen gewerkt), slapen en... schrijven. Met dat laatste ben ik 4-8 uur per dag bezig, en nog gaat het niet snel genoeg... Als ik volgende week in Nederland ben, ga ik eens uitzoeken wat dit kan gaan kosten...
Het meest opzienbarende in het dagelijks leven is, dat er van de ene op de andere dag een nieuw huis bij mij aan de weg is neergezet. De fundering lag al, waarna nu het prefab huis is afgeleverd en in elkaar is gezet... Overigens wordt er nog altijd flink doorgebouwd in Bø: Het ziekenhuis wordt behoorlijk uitgebreid, en ondanks de temperaturen(-10 tot -20) gaat de bouw gewoon door.Ter vergelijking: In Nederland wordt er al vorstverlet(al dan niet frauderend) aangevraagd bij een gevoelstemperatuur van -6... Watjes!
Toen ik 's avonds mijn mail opende bleek een vrees, welke ik al eerder op de blog uiting gaf, gegrond te zijn; ik ben niet geslaagd voor mijn Bergenstest. Ook leuk, er staat in het geheel geen argument in, alleen de woorden 'Ikke bestatt'... Volgende keer beter voorbereiden dus!
 
dinsdag 19 februari
Nadat ik heb genoten van een uitgebreid S-weekeinde(schrijven, slapen en schaatsen kijken) -en dat kon ook, omdat  het weer koud en donker was-  stond ook de afgelopen twee dagen weer het werk op het programma. De late dienst van vandaag stond in het teken van een weersomslag; in het weekeinde constateerde ik nog verbaasd, dat het meer dicht lag(dit was voor het eerst, en dat terwijl de temperaturen veel milder waren dan een tijd geleden, nu -5 tot -10, voorheen -20). Nu echter bleek de zon een zodanig dooieffect te hebben, dat de buitenthermometer +18 Celsius aangaf... Verbaasd ben ik op de veranda gaan zitten koffie drinken en eten...
Tijdens mijn late dienst echter liepen tegen de duisternis de temperaturen al snel tegen het vriespunt en rond vijf uur was alles weer aan het opvriezen. Dit had tijdens mijn thuisreis tot gevolg, dat de Liagrendvegen een totale metamorfose had ondergaan die het Vikingschip in Hamar niet zou misstaan en was veranderd in een prachtige ijsvloer. Tijdens een van de beklimmingen strandde ik dan ook, en de poging om achteruit te rijden mondde uit in dwars op de weg staan(als ik er niet langs kan dan niemand haha). Door een behulpzame buurvrouw(die ook zo rond 23.00 uur van haar werk kwam) werd een nabijgelegen boer gebeld en deze heeft me -nadat we de auto eerst aan de kat hadden geschoven- naar boven gesleept met de trekker, waarna ik mijn weg kon vervolgen. Voor alle zekerheid maar bij de brievenbus geparkeerd en de laatste anderhalve kilometer naar huis gelopen...
De volgende ochtend bleek overal weer goed gestrooid, dat hielp...

En weer maakt 2013 zijn naam waar...

zondag 27 januari
Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen dagen niet veel bijzonders heb gedaan; De dagen stonden vooral in het teken van lekker ontspannen samenzijn bij mijn geliefde... en dat is ook wat waard nietwaar? De enige irritatie kwam voort uit een bezoek aan mijn moeder, die bij vlagen haar vergeetachtigheid koppelt aan haar eigenwijsheid; ik moet dit vaker over mijn kant laten gaan, maar zaterdag lukte dat niet geheel en al...
Lag er vlak na mijn aankomst nog ijs -met de daaraan verbonden ijspret- in de sloten en sneeuw op de velden, in de  afgelopen nacht echter trad met reuzenschreden de dooi in. Niet alleen stegen de temperaturen fors, dit ging gepaard met enorme en langdurige regenbuien, waardoor zondagochtend eigenlijk alle sneeuw was verdwenen! Niet als sneeuw voor de zon dit keer...
Overigens heb ik ervoor gekozen om op de enige dag die voor mij mogelijk was GEEN tocht te schaatsen... Absurd genoeg waren tochten in de regio door bezoek vanuit de het hele land niet alleen overbezet(duizenden mensen met kinderen op smalle slootjes dus geen echte schaatsmogelijkheid), deze overbevolking zorgde ook voor enorme verkeersproblemen... Vervelend, want ik ben wel een liefhebber... 

maandag 28 januari
Overdag even mijn tas ingepakt, waarbij de vorige week ingekochte boodschappen een prominente plaats innemen. De rit naar Amsterdam gaat voortvarend, waardoor we bij IKEA Amsterdam een gratis kop koffie halen... Op dat moment zien we de weg aan de overkant dicht stromen en hopen dat deze tijdens Corrie's terugweg weer beter begaanbaar is; een hoop die uiteindelijk overigens ijdel blijkt te zijn... Het afscheid van elkaar verloopt gelukkig iets gemakkelijker dan dat van vorige keer, wat niet inhoud dat ik me tijdens de vlucht en de volgende dag nog wat triestig voel.
De vlucht verloopt soepel, en terwijl ik even voor 21.00 uur op vliegveld Gardermoen nog op mijn bagage wacht krijg ik een sms van Corrie dat ze bijna thuis is, ze heeft helaas lang in de file moeten staan.
De ophaaldienst van Dalen Parkering, die mij ook heeft weggebracht, is binnen 10 minuten ter plaatse en een handvol minuten later sta ik bij mijn auto...

Perfect...? Nee, dus! De voorspoed is niet wat het lijkt, want mijn auto wil niet starten... Uiteindelijk via de ANWB(hier ben ik per ongeluk nog lid van, dus het is mooi dat zij dit verder coördineren) de Noorse 'wegenwacht' ingeschakeld, deze is na ongeveer anderhalf uur ter plekke. Het is dan al weer na elf uur... Gelukkig kan ik wachten in de uitermate gezellige en sfeervolle wachtruimte, waar de spreekwoordelijke Noorse gezelligheid en gastvrijheid vanaf druipt(lees deze zin met een cynische ondertoon). Een kop koffie kan er nog niet eens af, en mijn telefoon is ook nog bijna leeg...

Als Falck Bilberging arriveert blijkt ook deze het -naar het schijnt vocht-probleem niet te kunnen oplossen, hij brengt de auto naar Gardermoen Bilservice; jammer want de auto leek een paar keer bijna aan te slaan...
Het is inmiddels ruim na middernacht, en ik regel maar een overnachting in het
Gardermoen Airport Hotel. Ik ben erg druk in mijn hoofd, kan in het geheel niet slapen, al moet dit uiteindelijk wel gelukt zijn na de laatste keer dat ik op de wekker keek(zo rond 04.00 uur).


dinsdag 29 januari
Ik ben relatief vroeg opgestaan; om half negen heb ik met de garage gebeld. Deze was echter nog niet met de auto begonnen waren nog niet met auto begonnen. Ze zouden hier snel mee beginnen en mij vervolgens bellen als de auto gereed was; ook de ANWB had toegezegd een vinger aan de pols te houden en mij de volgende ochtend te bellen.
Inmiddels is het half elf geweest en ik heb nog geen telefoon gehad; ontbeten heb ik overigens wel! Zat bij de prijs in, dus wat moet je, haha. Buiten woedt een behoorlijke sneeuwbui... Nu maar hopen dat de auto straks 'gewoon' rijdt... want ik moet wel werken vandaag! Ook ANWB belt niet terug ondanks toezeggingen, dus ik besluit dit zelf maar ter hand te nemen. De auto blijkt al een uurtje klaar, maar omdat de ANWB wel met hun heeft gebeld maar niet met mij ben ik niet op de hoogte... Als ik later Oslo weer ruimschoots(na meer dan een uur rijden) voorbij ben, meld de ANWB dat de auto klaar is... Goed hoor!
ik rijd niet meer naar huis, maar direct door naar het werk, waar ik iets over half drie een kop welverdiende koffie inschenk!
Ook in Norge heeft het in het weekeinde gedooid; de gevolgen daarvan voor mijn persoontje worden mij eerst in de avond geheel duidelijk; de laatste kilometer van de Liagrendvegen is veranderd in een ware ijsvlakte, waardoor ik halsbrekende toeren moet uithalen om veilig en zonder vallen thuis te komen!!! Maar het lukt, met dank aan de brodder(opzetspikes) onder mijn schoenen en het gebruik van de door de buren uitgeleende skistokken.
Overigens blijk ik wederom geen water te hebben...

woensdag 30 januari
Omdat ik vandaag vroege dienst had, was het douchen niet aan de orde, en ook tandenpoetsen zat er niet in(want ik had uiteraard ook nu nog geen water). Daardoor mijn spullen maar meegenomen naar het werk, waar ik overigens wat te laat aankwam door de gladheid onderweg naar de auto. Loop ik dit normaal in een minuut of tien, twaalf, nu deed ik hierover zeker 25 minuten. Gelukkig startte de auto direct; de reparatie lijkt goed geslaagd. 
Pas toen ik terugkwam van het werk bleek pas echt wat voor spiegel ik onderweg in alle voorzichtigheid mocht beklimmen; het donker had dit nog iets verbloemd, maar nu bleek dat mijn voorzichtigheid geenszins voorbarig was...
Glibberend, voorzichtig en met kleine pasjes bereik ik zonder problemen mijn huis.
Ongeveer een uurtje nadat ik de schakelaar heb aangezet(en dat doe ik natuurlijk direct als ik thuiskom) vloeit er weer water uit de kraan en neem ik een welverdiende douche...

De magische schakelaar...

donderdag 31 januari
De laatste dag van de maand is tevens de laatste van dit werkblok; mooi is, dat het rustig op het werk; ik heb de tijd om een puzzeltje te maken. Dit resulteert in een voor mij absoluut uniek ijkpunt: Ik los geheel zelfstandig mijn eerste Noorse puzzel op! Toegegeven, het niveau zal niet wonderbaarlijk zijn en de puzzel is niet al te groot, maar toch vind ik het voor mezelf een goede prestatie. Ik houd van kruiswoordraadsels en in Nederland gaan deze me vaak goed af, maar een nieuwe taal is toch iets anders. Ook heb ik samen met collega's van me laatst een grotere puzzel gemaakt, maar dat was samen... Maar ongetwijfeld kan ik hier even mee verder, en neem ik me voor een simpel kruiswoordraadselboek aan te schaffen.
's Avonds lekker voor de televisie gehangen, skypen zoals zo vaak en laat naar bed... Ook zoals zo vaak...

Krommunicatie... en goede hoop

zondag 20 januari
Gisteren een extra werkdag gehad, er was ziekte op het werk dus ik kon weer een paar uurtjes extra scoren; 's avonds aan het facebooken geweest. Het is leuk om plotseling oude bekende 'tegen te komen'en herinneringen op te halen.
Dit leidt overigens op de zondag tot een stevig intercommunicatief misverstand(Krommunicatie, zouden Koot en Bie zeggen), waardoor mijn vorige week geboekte verrassingsbezoek aan Nederland op de tocht komt te staan. Hierbij komt in sterke mate een belangrijke handicap van de afstand naar voren: Als door interpretatie zonder uitleg, weerwoord zo je wilt, emotie ontstaat, is goede communicatie afhankelijk van de wil(onwil?) van beide partijen om de aanwezige middelen(skype, e-mail, facebook, telefoon) hiervoor te gebruiken. Als dit eenzijdig wordt geweigerd, staat ook de ander machteloos... Zonder op details in te gaan, dit gebeurde dus bij ons...

maandag 21 januari
Vandaag op het werk aardig met mijn ziel onder mijn arm gelopen; gelukkig was het aardig druk en kon ik mooi met een paar bewoners 'på tur'(ritje maken naar de Lifjell, even naar de winkel). Op het moment dat ik weer thuis ben valt me wederom de aanwas van 'mijn' ijswand op. Gek, want het zou smeltwater zijn, maar het vriest al lange tijd tussen de 8 en de 20-25 graden!
Terwijl ik even op nu.nl kijk, valt me de beperktheid van Nederland weer even op: er is weer 5cm sneeuw gevallen in Nederland, en de NS voert direct een aangepaste winterdienstregeling in. Minder treinen... maar door de sneeuw zijn er toch juist meer reizigers? Niet te bevatten! En dat terwijl de Noorse Spoorwegen(NSB, sorry) juist aangeeft haar bestaansrecht te ontlenen aan de slechte weersomstandigheden, de zes maanden winter dus... Een geheel andere insteek dus. Dat wil niet zeggen dat er geen vertragingen zijn(afgelopen vrijdag viel er in het Nordland bijna een meter sneeuw, dat kan niet geheel zonder vertraging), maar de mentaliteit in dezen is gewoon anders, strijdbaarder. Maar ja, in Nederland zijn de belangen van NS en Prorail strijdig met elkaar, dus onwerkbaar... Om maar met de missie van de NS te spreken:
'Telkens meer reizigers, veilig, op tijd en comfortabel te vervoeren via aantrekkelijke stations, dat is de missie van NS. Ons uitgangspunt is de reis van de klant. Klanttevredenheid is van groot belang voor NS. Onze ambitie is het om de waardering elk jaar te laten stijgen.'
Jaja... Ik blader op het net even door en lees over het Fyra-debacle, terwijl ik nog even de NS-missie verwerk. Narcistische Spoorwegen...
Gelukkig ben ik 's avonds weer on speaking terms met Corrie, zodat er zaken uitgepraat worden. Gelukkig maar; de verrassing van het bezoek -dat overigens wel doorgaat- is er helaas wel af. Jammer...

dinsdag 22 januari
Vanochtend, voor mijn werk, heb ik mijn tas en alle spullen willen klaarleggen; uiteraard is dat maar deels(het kleinste deel) gelukt. Het gevolg is dat ik dit na mijn late dienst nog moet doen. Als ik terugrijdt naar huis krijg ik halverwege, bij Gvarv, een aandrang welke in het verloop van mijn reis enorm in omvang toeneemt. Door lichaamshouding en -beheersing in combinatie met concentratie weet ik de aandrang te beperken en zelfs licht terug te dringen. Op het moment dat ik de auto uitstap en aan de slotafstand van 700 meter wandelen begin, keert deze echter weer in volle omvang toe om hier bij elke genomen stap een vergrotende trap aan toe te voegen. ik realiseer me halverwege dat de situatie een onhoudbare is, en begeef mij in een kleine sneeuwvlakte naast de weg. Enkele meters verderop doe ik mijn jas uit en gooi deze met tas en al op de grond, naast mijn wanten. Terwijl mijn jeans op de knieën blijven hangen werp ik vanuit een licht gebogen houding met onvermoede kracht een bruin, dampend projectiel een halve meter achter mij in de licht bevroren sneeuw. Nabijgelegen sneeuw gebruik ik ook om het geheel van een behoorlijke reinigingsbeurt te voorzien, waarna ik mijn handen schoonwas met de omliggende sneeuw. De sensatie van de defaecale verlossing, gekoppeld aan de herkenbare gloeihanden welke elk kind zich herinnert na het maken van een sneeuwpop of een sneeuwballengevecht, maakt dat ik -eenmaal weer geheel gekleed- met een zielsgelukkig gevoel huiswaarts keer.
Ik ben nu daadwerkelijk een man van de natuur...

woensdag 23 januari
Natuurlijk was het gisteravond laat, want na mijn moment van gelukzaligheid moest ik nog mijn tas pakken voor mijn Nederlandreis. Een korte nacht en een korte werkdag later -ondanks de onderbezetting vandaag krijg ik van mijn collega's groen licht om tijdig naar mijn vlucht te rijden- vertrek ik rond 14.00 uur vanuit Bø via de kortste weg naar Notodden, daarmee de gladheid van die weg onderschattend. Ook hier is soms de langste route de snelste weg... Wel een mooie route trouwens.

De rit verloopt in principe vlot, al blijkt uiteindelijk de file in Oslo minder tijd te nemen dat het zich eerst laat aanzien. Rond half zes ben ik bij Gardermoen, op het terrein van Dalen Parkering. Zeven uur vlieg ik...
Corrie haalt me op vanaf de vertrekhal, en we rijden direct naar 'onze' chinees in Hoofddorp(Jasmijn). Het is inmiddels na negen uur en we hebben flink trek; gelukkig is de keuken nog open. 

Van slippertje tot levensgrote uitglijder

zondag 13 januari
Afgelopen donderdag ben ik weer begonnen met werken; een late dienst -welke ik begon met een zonnige wandeling naar de auto- was mijn deel. Mede hierdoor, en door het feit dat ik de afgelopen dagen dagelijks van 10.00 tot 21.00 aan de bak moest(ik werkte dus in vier dagen meer dan 40 uur) kom ik -eenmaal weer thuis- niet veel verder dan schaatsen kijken en op de bank hangen...
Zaterdagochtend, terwijl ik naar de auto loop, geniet ik wederom zeer van de ochtendzon welke de bij Bø gelegen Lifjell beschijnt. Het is een foto die ik wel vaker maak, mijn excuses hiervoor.

Overigens doet dit de waarheid wel enigszins geweld aan, want het huishouden, hoe beperkt ook, draait ook door... Maar eten koken hoef ik niet. Het voordeel namelijk van deze diensten is, dat ik na het klaarmaken van een overwegend licht ontbijt dat ik onderweg naar mijn werk verorber, op het werk de rest van de maaltijden en de nodige koffie krijg voorgeschoteld, al moet ik dit deels ook zelf klaarmaken.

maandag 14 januari
Ik heb vandaag een vrije dag!! Top hoor... Natuurlijk ben ik net een week vrij geweest, maar heb deze in Nederland genoten(met de nadruk op het laatste woord, dat dan weer wel natuurlijk). Een dag in huis omklooien is dan ook wel weer even lekker...
ik sta op 10 uur fris naast mijn bed, drink een kopje koffie, ontbijtkoek erbij, doe het aanrecht, ruim de vaatwasser uit, stofzuig en dweil de benedenverdieping en maak de badkamer schoon. Om vijf over tien ga ik met een boek en mijn tweede kop koffie op de ban zitten en buiten lezen en computeren doe ik de hele dag niets meer.
Ik heb gisteren besloten om -rampen daargelaten- op maandag en dinsdag geen televisie meer te kijken en ook de opnameapparatuur blijft uit. Lekker, gewoon iets anders doen. Het mooie is niet alleen dat het kastje uit staat, maar het geeft me ook meer concentratie bij andere dingen die ik doe; ik wordt niet meer afgeleid... Overigens heb ik deze perioden wel vaker gehad, maar tevens versloerde dit vaak weer; dit keer probeer ik standvastig te zijn!

dinsdag 15 januari
Hoe zat het ook alweer? De meeste auto-ongelukken gebeuren doordat de chauffeur even aan de auto zit te prutsen? Ongetwijfeld wordt dit met rasse schreden ingehaald door het sms-en tijdens het autorijden, maar de eerste was op uitermate komische wijze de oorzaak dat ik met de auto in een sneeuwgreppel terecht kwam. Even de exacte toedracht: Ik startte de auto op de parkeerplaats, en terwijl ik de Liagrendveg opdraai zet ik nog even de radio op de juiste zender; dat ik hierdoor een fractie te laat mijn stuur naar links draai om de auto recht te zetten merk ik aan het wegzakken van mijn rechter voorwiel. Ik stop de auto onmiddellijk en beoordeel direct mijn situatie als onmogelijk.
Uiteraard ben ik -altijd in voor een wandeling in de middagzon- op zoek gegaan naar mijn buurman, die ik -met trekker  en zo ver mogelijk naar achteren, ver voorbij mijn huis- tegenkom... Behulpzaam als altijd rijdt hij direct met mij naar de plaats des onheils en trekt mij met behulp van mijn eigen sleepkabel vlot, waarna ik direct werkwaarts ga.
Eenmaal terug van mijn werk lees ik nog even de krant en skype met mijn geliefde, alvorens ik mijn tanden denk te poetsen. Dit lukt overigens alleen maar omdat ik nog wat water in de waterkoker heb staan; de leidingen blijken verstoken van toevoer van het zo noodzakelijke transparante vocht. Wellicht ligt bevriezing ten gevolge van een week lang 20 tot 28 graden vorst hieraan ten grondslag... Maar lastig is het wel! 

woensdag 16 januari
Voor de tweede achtereenvolgende heb ik onrustig dan wel slecht dan wel amper geslapen, nog steeds ten gevolge van pijnlijke ribben...  Uiteraard heb ik nog steeds geen water en neem dus mijn pillen maar weer met Fanta in. Het laatste water gebruik ik voor het poetsen der tanden... Hierna begeef ik mij eerst naar de buren om hen deelgenoot te maken van mijn ongemak; belangrijk hierin is uiteraard dat mijn buurman ook mijn huisbaas is. Deze belooft hier vandaag iets aan te zullen doen.
Als ik 's middags terugkom van mijn werk loopt het water weer; later komt mijn buurman langs om mij te vertellen hoe ik dit kan aanpassen; er zit naast de meterkast een schakelaar met drie standen, de belangrijkste om te onthouden is de stand DRIFT, die de warmteleiding in de watertoevoer aanzet. Resultaat: ontdooiing van het bevroren water en een tevreden huurder. Daarnaast zijn er nog een paar trucjes, zoals het laten lopen van een minutieus straaltje water als je langere tijd geen water gebruikt. Ik omarm de info, in de wetenschap dat ik deze vast binnenkort nog weer eens nodig heb. 

donderdag 17 januari
Nachtrust? Wie wil dat nog! Volledig uit de tijd, zo lijkt me! Het woelen en wakker liggen is de nieuwe trend, en ik volg deze al drie nachten!!! Goed he...
Derfor er jeg ikke helt i form; ik ben niet echt helemaal ziek, maar wat futloos, dus ik ga wel naar het werk. Achteraf blijkt ook daar de futloosheid de overhand te hebben, waardoor ik -zo gauw het werk het toelaat, zo om een uur of half twee- me iets vroeger en volledig 'gammel'(op z'n Fries, niet op z'n Noors) huiswaarts keer. Beetje luieren en vroeg naar bed...

vrijdag 18 januari
Ik zowaar alweer een vrije dag, het moet geen gewoonte worden haha !!! Ik heb een echte luierdag(niet te verwarren met een dag in de luiers) en breng mijn dag door met een boek, een film en de opname van het eerste deel van het Armstrong-interview. Ik deel de later geformuleerde mening van de kritische kijkers: Een (wellicht door Lance zelf) geregisseerd en gespeeld interview met als doel de controle volledig bij de zondaar zelf te houden. Geen enkele clementie van mijn kant, wat mij betreft is de zak schuldig op alle fronten. Wat niet de schuld van andere wielrenners minimaliseert trouwens, want daar begint het nu op te lijken. De schuld ligt al decennia bij de hele wielerwereld; vervelend is, dat alleen de renners de schuld/straf krijgen.
Overigens onderga ik vandaag een vette domper, want ik krijg aan het einde van de middag een mail dat mijn aanvraag voor het miljøterapeut-schap voorlopig is afgekeurd... Ik moet eerst mijn opleiding laten goedkeuren... Dit is niet hetzelfde als mijn autorisatie voor verpleegkundige, maar de erkenning dat ik een relevante opleiding heb gedaan... Weer moet ik hier zelf achteraan, niets gaat op zijn gemak bij een organisatie met de beeldende naam Nokut. Wordt vervolgd...

Auto verkocht...

zondag 6 januari
Buiten een paar kleine dingetjes, zoals het doen van een paar boodschappen, hebben we gisteren niet echt heel veel gedaan. Misschien met onbewust de gedachte in het achterhoofd dat, wat je niet doet, ook niet fout kan gaan... Als je de eerdere berichten van dit jaar hebt gelezen weet je ongetwijfeld wat ik hiermee bedoel. Corrie was druk bezig met haar opleiding, en ik ben met mijn stripboeken bezig geweest.
Vandaag zette dat zich rustig voort, met dat verschil dat de koper van de auto langskwam... Uiteindelijk bedong deze op grond van een paar duidelijk aanwijsbare gebreken en het ontbreken van een recente APK-goedkeuring een nog lagere prijs; het kostte ons erg veel moeite om hiermee akkoord te gaan maar je moet wat... Slechts een fractie rijker en een illusie armer gaf dit toch enige rust. De auto vertrok blinkend met de nieuwe eigenaar...

maandag 7 januari
Zoals zo vaak als ik in Leeuwarden ben, heb ik vandaag een tour de Leeuwarden; er staan diverse familiebezoekjes en -boodschapjes op het programma. Dit begint al in de ochtend bij mijn oude moeke, waar ik na de koffie zelfs nog even blijf eten(tussendoor wel even naar de Makro geweest). Vervolgens ga ik naar de ANWB, als tussenpost voor mijn bezoekjes aan Dennis(ik zou zijn tafelpoten nog monteren) en zijn bijna-buurman Edwin(die een aantal spullen had geleend voor zijn verjaardag). Vervolgens haal ik een paar stoelen op bij Jildou, welke ik via Corrie bij haar collega Peter heb gekocht om in Norge te gebruiken. Mooi design stoeltje...
Vervolgens spring ik in het diepe en bezoek onverwacht zoon Jelle in zijn nieuwe appartementje; hij zoekt uit zichzelf nooit contact dus doe ik het maar weer...
Uiteindelijk ben ik net te laat terug voor het eten, of net op tijd; Corrie en Sanne zijn al begonnen, maar het eten is nog warm.

woensdag 9 januari
Gisteren heb ik vooral wat boodschappen gedaan om mee te nemen naar Noorwegen. Ik reis voor het eerst terug met SAS, maar mag daarbij gratis een koffer meenemen van 23 kilo... Volladen dus maar. Ryanair prijst zichzelf een beetje uit de markt; niet alleen is het boeken naar Bremen op dit moment niet mogelijk doordat de site geen toegang verleent, maar ook de aanwijzing dat piloten onder druk worden gezet en onderbetaald zijn motiveert me niet echt... Ik kies daarom dus nu sneller voor de iets duurdere Norwegian en SAS, waarbij de laatste voor de terugweg de voorkeur geniet in verband met het eerder genoemde bagageverhaal.
Corrie brengt me weg; het afscheid op het vliegveld is weer hartverscheurend, zoals wel vaker, vooral als we langere tijd in harmonie samen zijn geweest. En laat dit nu precies het geval zijn... De gratis voorzieningen -krant en koffie- doen aan het afscheid niets af...
Als ik via een treinreis waarbij ik(door schier onwetendheid en tijdsdruk) de boemel neem in plaats van de intercity bij Jaap en Renate een kop koffie 'for the road' en de auto ophaal, begeef ik me rond 23.00 uur huiswaarts. Nadat ik eerst al omgeleid wordt tussen Drammen en Hokksund, wordt ik in Kongsberg aangehouden door de politie. Dit blijkt niet te zijn omdat mijn linkerremlicht het niet doet, noch omdat mijn rechterdimlicht voorzijde het een tijdje geleden begaf; dit is een soort Noorse ziekte waar vele auto's aan blijken te lijden. De uitermate vriendelijke, geïnteresseerde en voorkomende juut is alleen maar geïnteresseerd in mijn beweegredenen om zo laat nog op pad te zijn; overigens neemt hij vlot genoegen met mijn naar waarheid afgelegde verklaring, waarna ik mij wederom huiswaarts begeef.
Na het parkeren van de auto wandel ik huiswaarts door de heldere, door de weerschijn van de maan verlichte nacht en constateer dat het laagje sneeuw(ongeveer 5 centimeter) welke vannacht is gevallen voldoende was om veilig over de ijslaag te lopen...

(On)Gelukkig nieuwjaar...????

dinsdag 1 januari
Uiteraard wens ik(eigenlijk moet ik zeggen we, want Corrie is nog steeds bij me) jullie allemaal een Godt Nytt År! Al heeft de 13 van 2013 ons de eerste dagen aardig in de grip...

Bij de verste boom rechts om
de hoek lag ik op mijn kont...
en meer

Uiteraard hebben we vandaag, na Oudejaarsavond(hier: nyttårsaften) eerst maar even lekker uitgeslapen; so far so good. Daarna ben ik nog even met de blog bezig geweest en besloten we om het tafeltje voor Dennis naar de auto te brengen. Daar het gedooid had, hebben we eerst de gladheid even verkend. Met abominabel resultaat: Ik verloor een brodder(spikes die je onder je schoen kunt klemmen), gleed weg en viel hard op de ijslaag. Het is maar mooi, dat de bomen het geluid wat dempen, anders had je mijn getier in Bø kunnen horen... en dat is 15 kilometer verderop!
Uiteindelijk zijn we met behulp van een sleetje van de buren in onze missie geslaagd; na een rustige avond, waarin we vast onze spullen hebben klaargezet voor morgen heb ik de nodige pijnstillers moeten slikken om aan een beetje nachtrust toe te komen...

woensdag 2 januari
Vandaag halen we, alvorens naar Nederland te rijden, de inmiddels gerepareerde(althans dat is de afspraak) groene Volvo uit Bagn, waar hij sinds februari staat.

Via de weg naar Kongsberg(linksboven) concluderen we dat de Begna er ook deze winter goddelijk bijligt...

Ook al vertrekken we iets later dan gepland, genietend van het prachtige winterse landschap zijn we aardig op tijd in Bagn(tegen 13.00 uur). Even de auto oppikken en dan op weg... toch? Ik had zo'n 10.000 kronen beschikbaar voor de reparatie(welke ik, doordat ik zelf het onderdeel had aangeleverd, had begroot op 7 a 8000 kronen); plotseling sloeg 2013 wederom hard toe...
De rekening bedroeg bijna 18.000 kronen. Een behoorlijke woordenwisseling met die lelijke Ola Kleven was het gevolg; ik heb me nog ingehouden want kon 'm wel op zijn bek slaan(ook al was-ie groter en breder)! Ik word er nu ik dit schrijf(paar weken later) nog woest om... Uiteindelijk heb ik hiervoor mijn Nederlandse bankrekening moeten aanspreken, wat nog niet heel gemakkelijk ging... Je kunt blijkbaar in het buitenland niet die bedragen van je Nederlandse rekening opnemen die je binnenlands gewend bent.
Nadat ik mijn woede iets had gekanaliseerd, heb ik een afspraak kunnen maken; er was met mij niet gecommuniceerd dat er verscheidene dingen waren vervangen; deze heb ik dan ook niet betaald, waardoor ik 4000 kronen minder hoefde te betalen. De moraal: Altijd zelf het initiatief houden, en geen vrijbrief geven!!! En Bagn Bil og Mek? Slechte service, beroerd afspraken nakomen en slechte communicatie tegen hoge kosten!!! Sukkels...
Ik heb in Bagn ook nog even een recept geregeld; mijn dossier was nog steeds niet aangekomen bij mijn nieuwe huisarts in Gvarv, dus moest dat nog hier worden geregeld; en ik was er nu toch. Bleek eerst dat ze de belangrijkste medicijn die ik nodig had(mysoline) niet konden uitschrijven omdat het niet in de computer stond. Maar even de dokter thuis gebeld op zijn vrije dag... Daarna kwam het vlot voor elkaar.
Veel later dan bedoeld reden we met twee auto's naar Askehaug, waar Jaap zo rond een uur of zes wachtte met de koffie. De Passat wordt de komende week bij Jaap geparkeerd, die haal ik volgende week weer op. Mooi dat dit kan. Daarna maar met de vlam in de pijp en de pijn in het lijf(gelukkig gedempt door paracetamol) via Zweden, Denemarken en Duitsland naar Jonkerslan gescheurd... wel makkelijk om nu samen even te rijden, ook gezelliger nietwaar?

donderdag 3 januari
We zijn zo rond een uur of half negen thuis gekomen... Na een lange maar toch wel prettige rit... Daar de auto(die geschorst was geweest en niet meer APK-gekeurd was) direct naar de garage moest, heeft Bosscha ons even thuis afgezet. Het is slaap komen kostte me geen moeite gezien de pijstillers die ik noodzakelijkerwijs had ingenomen, de ribben lijken aardig gekneusd... Toen we uit bed kwamen bleek de groene Volvo al zonder noemenswaardige bijkomende kosten goedgekeurd te zijn, een lekker gevoel wat direct alweer de grond in werd geboord door het bericht dat het met de andere -nieuwere- auto nogal slecht was gesteld en deze zonder een dure reparatie geheel onverwacht niet door de keuring zou komen! Klotenzooi(let op de tussen-n)!!!
Rond een uur of vijf naar de verjaardag van tante Richtje in Nieuw Mellens; waren we onverwachte maar desondanks niet minder welkome gasten... De oude dame bereikte vandaag de magische 99, en zit dus vanaf nu in haar honderdste levensjaar! Respect...

vrijdag 4 januari
Vanochtend de enigszins gerepareerde doch ongekeurde auto opgehaald... Hop door de wasserette en op Marktplaats! Ik krijg direct telefoon, binnen twee seconden! Schier onmogelijk, ik druk op de knop advertentie plaatsen en de telefoon gaat over! De mensen willen vanavond nog langs komen, dus dit maar afgesproken...


Altijd leuk, boodschappen met Jildou...

Mede hierdoor gaan we met een wat beter gemoed naar Edwin's verjaardag, even een gezellige verjaardagsvisite tegemoet. We pikken eerst Jildou op, om haar(want dat moet natuurlijk nog) vervolgens nog even in de gelegenheid te stellen een cadeau voor haar broer te kopen. Nog even een tafel afleveren bij Dennis en... OEPS! bevestigingsmateriaal vergeten!

Als we eenmaal weer thuis zijn komt -eigenlijk kun je er op wachten gezien de gebeurtenissen deze week- de koper niet opdagen, deze heeft zelfs niet het fatsoen om af te bellen... Ook contact van mijn kant helpt niet. Gelukkig is er een andere geïnteresseerde koper, deze komt zondag langs om de auto te halen...
dit geeft weer wat ontspanning in de avond, dus hangen we samen lekker op de bank...
Maar om nu te zeggen dat het nieuwe jaar soepel begonnen is, nee.
Driewerf nee.

Van Kerst tot Oudjaarsavond... Romjul

donderdag 27 december
Ietsje vroeger gestopt met werken, moest even voor medicijnen naar Gvarv en zou vanmiddag met de al gereserveerde trein naar Oslo, slapen bij Jaap en morgenochtend naar Bagn om de groene volvo op te halen... Belt goddomme de garage een kwartier voor mijn vertrek dat de auto niet klaar is!! Ik ben flink kwaad geworden en heb mijn verontwaardiging niet onder stoelen of banken gestoken... We moeten hier woensdag mee terug naar Nederland!!!
Jaap maar even een sms gestuurd, dat ik niet in Askerhaug slaap vandaag... Het is mooi weer dus ik maak -wellicht ten overvloede- nog maar eens wat foto's... sorry.

vrijdag 28 december
Via een paar winkels ben ik naar naar Jaap gereden. Ik ontmoette bij de Europris een Friese vader met zijn zoontje; woonde nog maar kort met zijn gezin in Noorwegen... Leuk staan praten, aardige mensen lijkt me zo toe. Uiteraard was ik veel te laat bij Jaap, niet in de laatste plaats omdat ik noodgedwongen een deel van de route dubbel heb moeten afleggen... Maar het in bezit hebben van mijn 'lommebok'(beurs) is wel van zodanig belang dat ik dat er voor over had.
Na wat bijkletsen en de noodzakelijke consumptie van een pizza(ik hoorde op de Noorse radio dat de pizza in de VS als groente is uitgeroepen door de hoeveelheid tomatensaus hierop, dus ik heb gezond gegeten) ben ik om 22.00 uur aan mijn finale- en absolute hoofddoel begonnen: Het ophalen van mijn geliefde vanaf vliegveld Gardermoen. Enigszins tegengewerkt door de weergoden, die een heftige sneeuwbui deden neerdalen op de gelukkig met spikes uitgeruste Passat, was ik precies op tijd om Corrie de poorten door te zien komen. Dat we door het weer pas om 3.00 uur thuis waren mocht de pret niet drukken...

maandag 31 december
Heerlijk, zo die afgelopen dagen samen in huis, een beetje ons eigen ding doen, de top 2000 op de televisie; heerlijk, smoek, koselig!!!
Zaterdag is de dooi van het ene moment op het andere ingezet; 's middags was het nog -3 graden, 's avonds een uur of tien ineens zes graden boven nul(6 varmgrader)!!

Gevolg is dat de bovenlaag van de sneeuw snel wegsmelt of inzakt, terwijl de oprit snotterglad wordt. dat laatste ondervond ik zelf, toen ik voor de heerlijk door Corrie gebakken oliebollen wat poedersuiker bij de buren wilde lenen... het was levensgevaarlijk, want natuurlijk enorm steil!!! Gelukkig ben ik heelhuids teruggekomen, om van de relaxte Oudejaarsavond te genieten...